RADYOAKTİF

O gün insanlık her şeyini kaybetti.

Nükleer santrallerin vurulduğu, masum insanların buharlaştığı o gün.

Geri kalanlar onlar kadar şanslı değildi.

Dünya, dört yıl boyunca, Üçüncü Dünya Savaşı’nda kullanılan nükleer bombaların yeryüzündeki tozları kaldırıp atmosferi kaplamasıyla ölümcül kışı yaşadı. Bu ani iklim değişikliğine adaptasyon gösteremeyen tüm canlılar öldü.

Ardından tozlar tekrar yere indi, fakat nükleer savaşla oldukça zarar gören ozon tabakası bunun intikamını almak istercesine gama ışınlarının geçip Dünya’ya inmesine izin verdi.

Kıştan sonra hayatta kalan olduysa bile, Dünya, özellikle Kuzey Kutbu artık yaşamak için çok tehlikeli bir yer olmuştu. Her yer radyoaktif atıklarla doluydu. İlk patlamalarda sığınaklarda kalanların yiyecekleri bitmiş, açlıktan ölmüşlerdi. Sığınakta ölmeyi kabullenmeyip dışarı çıkanlarsa fazla radyasyon yüzünden hayatlarını kaybetmişlerdi.

Ta ki… Radyasyona bağışıklık geliştirebilen insanlar ortaya çıkana kadar. Bu insanlar kendilerine Dirençliler diyor, radyasyondan etkilenmiyor, hatta radyasyon sayesinde kendilerine özel yeteneklerini fark ediyorlardı, fakat hala yaşamaları gerekiyordu ve Dünya’da yiyeceğin bulunduğu tek yer olan Norveç Kıyamet Ambarı halihazırda Kapsül’ün elindeydi.

İnsanlık yeryüzünden silinmeye yüz tutmuştu ama savaş henüz bitmiş sayılmazdı.

“Üçüncü Dünya Savaşı’nın neyle yapılacağını bilmiyorum ama Dördüncü Dünya Savaşı taş ve sopalarla olacak.”
-EINSTEIN

TÜM HAKLARI SAKLIDIR.