İHANET

- Ağlamiyorum aslında, kendiliğinden akıyor bu kahrolası yaşlar. Durduramıyorum... Diyordu, süzülen yaşlarla gülümsemeye çalışırken. Adını hatırlayamadığım Taksim'de bir barda, bir kaç biradan sonra gülümseyerek ağlıyor ve sürekli anlatıyordu.

İki aşk kırgını, iki yürek yaralısıydık. Bir ara konuşurken kolları kollarıma dokundu, içim titredi o an.

Alkolün mü, ağlamanın mı etkisinde olduğu belli olmayan masum bir duygusallığa bürünmüştü. İçinde büyüttüğü sevdayı anlatıyorken, bir aziz gibi söz ediyordu ayrılan sevgilisinden. Ben ise, kendimi ve öfkemi düşünüyordum onun gözlerine bakarken.

-Hiç suçu yok, öyle olması gerekiyordu. Gitmesi, evlenmesi gerekiyordu... Diyordu çaresizlik içinde, ağlayarak.

Bir yılı aşkın süredir tanıyordum, facebook ve massenger üzerinden fakat ilk defa yüz yüze gelmiş, ilk defa karşılıklı sohbet etmiştik. Şaşırmıştım o kadar konuşacak şey bulduğumuza. Koca bir günün ardından, gecenin ilerleyen saatlerinde eve dönme zamanı gelmişti. Ciddi anlamda sarhoş ve ciddi anlamda sersemlemiş durumdaydı. Teklifsiz, sorgusuz benimle gelmek için tuttu elimi. İstiklal'de yürümeye çalışırken, sersem adımları bana güveninin kanıtı gibiydi. Gecenin belirsiz bir saatinde eve girdiğimizde hala sarhoştu. Üzerindekileri ben çıkardım ve yatağa yatırdım, salona gittim oturuyorken geldi yanıma. Ağlamaktan şişmiş olan gözleriyle köşeye ilişmiş gitarımı gördü.

- Hadi bir şeyler çal. Dedi.

Hayatımda ilk defa bir kadının sevda yüzünden çektiği acılara tanık olurken içimde yoğunlaşan duyguya engel olamıyordum. Hesapsız, sorgusuz gönlüme yerleşmek için ilk sokuluşlarıydı bu umarsız, hüzünlü halleri. İki yaralı yüreğin, sevda karşısında çaresiz kalmış iki insanın son çırpınışları gibi soluksuz sevişerek geçen bir gece...