Remembrance

Remembrance

  • WpView
    Reads 70
  • WpVote
    Votes 0
  • WpPart
    Parts 9
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Sun, Jul 16, 2017
WpInfo
Fiction
Romance
Hi I'm Jack, 17 years old ang cute na prinsesa ng aming pamilya. Meron akong prinsipe, si Jordan. Kuya Jordan, sa katunayan. That's right, siya kasi ang natatangi kong Kuya dahil sa dalawa lang kaming magkakapatid. Mahilig ako sa kulay green kaya malapit ako sa kalikasan. Gusto ko rin ang pagpipinta at dito ko naibabahagi ang pagpapahalaga sa kalikasan. Hindi naman ako gaanong matalino, sakto lang. Mas gifted at focused academics si Kuya Jordan. Paborito ko naman ang subject na may koneksyon sa arts, obviously. Sina Daddy Carlo at Mommy Hazel ay engineer at guro. Hindi sila strict, para sakin pareho silang sweet. Pero hindi kami lumaking spoiled sa kanila. Sa katunayan, pinalaki nila kaming punung-puno ng pagmamahal. Palaging out of the country si Dad pero hindi naging dahilan yun para mabawasan ang pagiging malambing nila ni Mom dahil si Mom ay certified na maintindihin. To complete my name, I am Jackelyn Perez ... a.k.a Jack. :)
All Rights Reserved
#441
pag-ibig
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Love Confessions Society Series 6: Adam Leongson (Tanangco Boys Batch 2)
  • Love Drunk COMPLETED (Published by PHR)
  • THE MOST PAINFUL REGRET
  • No Limit - Games of Risk #1  (COMPLETED)
  • Back To You [Completed]
  • A Life Filled With Lies
  • Twist of Fate [ COMPLETED ]
  • Cupid's Trick

"I will never let go of this hand. If you find the situation too hard for you. Then, share your pain with me. You don't have to be alone anymore." Teaser: A Princess' Confession I am broken inside. I wanted to scream. I even cried out for help, but no one's there, except darkness. Nobody held my hand when I reach them. Sinubukan kong sabihin sa kaibigan ang sitwasyon ko. Pero tinawanan lang nila ako, ang sabi nila, it's all in my mind. Damn! The emptiness inside is killing me. Kapag nakaharap ako sa ibang tao, palaging pekeng ngiti ang binibigay ko sa kanila. Nagkukunwari na okay lang ako, na maayos ang lagay ko. Pero sa gabi ay hindi ako pinapatulog ng kalungkutan na halos mag-iisang taon ng unti-unting pumapatay sa akin. I'm trying to be a better person that my Dad wanted me to be, pero hindi ko kaya. Sa bandang huli, I am a failure. Because I can never meet his expectation. When his Assistant who was that time my private tutor, sexually molested me, wala pa rin akong nagawa, ni hindi ko magawang magsumbong dahil natatakot akong saktan niya si Daddy. So, I kept that nightmare in me. When my best friend died, everyone blamed me. Maybe, yes, it was my fault. At sa loob ng ilang taon, parang bangungot na paulit-ulit nagre-replay sa aking isipan ang paninisi ng mga tao. Hanggang sa dumating ang araw na wala na akong makitang dahilan para huminga. And then, I begged. "Please, let me escape this pain. I can't take it anymore." Nakasilip ako ng pag-asa ng dumating ka sa buhay ko. Nangako ka na sasamahan ako sa lahat ng laban ko. Akala ko magiging okay na ang lahat. Pero nagkamali ako, lahat ng mayroon tayo, lahat ng ito ay bunga lang ng iyong awa.

More details
WpActionLinkContent Guidelines