SONSUZ MAVİLİK

Bazen kendinizi sessizliğin huzuruna bırakırsınız ya hani...
Kendinizi dinlersiniz sorgulamadan , yorulmadan ... İşte o sessizlik benim felaketimdi.
Boynumda ki kılıcın ağırlığı gittikçe artarken, o huzurlu sessizliği değil, kalbimde kopan fırtınaları dinliyordum ben . Colin beni hafifçe göğsünden uzaklaştırıp , kulağıma ölümü andıran sesiyle sordu:
- Beni sevmekten neden vazgeçtin?
Artık kalbim bile vazgeçtim demişti. Anlamıştım bu inatçı ve acımasız adama sevgiyi biz öğretemezdik .Evet belki ikimizde maviydik ama birimiz deniz birimiz gökyüzü...Kendimi Colin 'den yavaşca uzaklaştırdım .Vazgeçtiğime inanamayan şaşkın, sarışın adama doğru yürümeye başladım. Yüzünde zaferin parıltılarını gördüm bir anda. Peki kazandığı şey neydi?