İmtihan

Bu hikayede siyah yok,beyaz yok.Bu hikayede gri var.Gri ve gri.Siyaha yer yok,beyaza yer yok.Onlar ne çok kötü,ne de çok masumlar.Onlar siyahın ve beyazın karışımı olan griler.

Grinin griye olan aşkı.

Hayatını yalnızlığa mahkum etmiş bir kız.Bir gün,eski hayatındaki o üç arkadaşı karşısına çıkıyor.

İdil onları affetmeli mi?Yoksa onlara olan nefreti devam mı etmeli?

Romanları,kitapları onu bırakmayan tek şey olmuştu belki de bu hayatta.Bir de yağmur.İnsanlardan nefret eden,onlara güvenmeyen bir kız.Kitapları ve yağmuru canlı bir varlık olarak düşünmesine rağmen neden onlardan nefret etmemişti?

Onlara aşıktı çünkü.İdil büyük bir aşk yaşamıştı.Kitaplarla.Onlara aşık olmuştu.

Peki ya İdil başka bir varlığa aşık olabilecek miydi kitaplardan başka?

Hayat İdil için bir imtihandı sadece.

O,bu imtihandan geçebilecek miydi?Bilinmezdi.

---------------------

"Seni sevdiğim için kendimden nefret ediyorum! Bana kendini sevdirdiğin için senden nefret ediyorum! Hayattan nefret ediyorum, aşktan nefret ediyorum ama... Ama seni seviyorum."

Arkamı dönüp gözyaşlarımın akmasına izin verdim. Biz diye bir şey olmayacaktı. O sadece korkaktı, beni sevdiğini kabul edemeyecek kadar korkak. Ama elimden bir şey gelmiyordu, lanet olsun ki bir şey yapamıyordum!

Arkamdan söylediği sözlerle durdum. "Özür dilerim, hep korkaklık yaptım. Korkaklık yaptım çünkü korktum, gerçekten korktum. Ama artık her şeyi söyleme vakti değil mi küçüğüm? Bende... Ben de seni seviyorum."

Yüzüme sıcacık bir gülümseme yayılırken daha fazla ağladım. Elimin tersiyle ağzımı kapattım hıçkırmamak için. Arkadan belime sarılırken tüm vücudumun ısındığını hissettim.

"Şimdi sevgilim..." diye fısıldadı kulağıma. "Bana bir kere daha beni sevdiğini söyle."

Arkadan ona yaslanıp gözlerimi kapattım. "Seni seviyorum Çınar, hem de... Senin beni sevmediğin kadar