Wstęp 3.
- LECTURAS 18
- Votos 0
- Partes 1
Concluida mar, sep 22, 2015
Płacz mamy, zwątpienie, cierpienie, byłam zmieszana. Ciągle pytania: dlaczego? dlaczego mi nie powiedziałaś? Powiedziała, że musimy coś z tym zrobić, że nie pozwoli mi zrobić krzywdy, obydwie płakałyśmy. Wcześniej byłyśmy sobie obce. Mimo, że protestowałam poszłyśmy na policje, złożyłam zeznania.
Jak łatwo się domyślić, taka postawa nie była pochwalana w tym gronie. Została mi przylepiona naklejka "frajer" i zaczęłam być potępiana w szkole jeszcze bardziej a wizyty moich "przyjaciół" w szkole były coraz częstsze. Został zamontowany w szkole domofon aby temu zapobiec. Nic to nie dało. Doszło do tego, że kilku policjantów musiało mnie odstawiać do domu, oczywiście nie w mundurach, nie za rączkę tylko incognito kilka kroków za mną. Wchodzili również na klatkę, kilka pięter wyżej. Zaczęłam dostawać groźby smsem, przez internet, GG. Byłam wrakiem człowieka.
Okazało się, iż Monika nie była typową blokerką z biednej dzielnicy, jej tata miał udziały pod ziemie z galerii handlowej, ściągnęli Panią adwokat z Warszawy, być może przekupili Panią Sędzię, bo wszystko było za tym żebym wygrała sprawę, przegrałam.
Musiałam chodzić lata do psychologa, który nic nie dał. Problemy poszły jak lawina, ta lawina trwała kilka lat i trwa do dziś. Napiszę wam o tym w następnym poście, jeśli będzie ktoś chciał.
Todos los derechos reservados
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Quizás también te guste
Zanim nauczyłam się płakać
Ta książka powstała w czasie, w którym nie było łez. Nie dlatego, że nie było bólu, ale dlatego, że zbyt wcześnie nauczyłam się go znosić. Zanim nauczyłam się płakać, nauczyłam się wytrzymywać oddychać cicho, nie zadawać pytań i nie zajmować zbyt wiele miejsca ani swoim ciałem, ani emocjami, ani potrzebami. Tak uczą się dziewczynki, które chcą być grzeczne i nie sprawiać kłopotu. Tak dorastają kobiety, które później nie wiedzą, kiedy mogą przestać być dzielne. Moje ciało pamięta więcej, niż przez lata byłam gotowa przyznać. Pamięta strach, który przychodził nagle, i samotność miejsc, w których miało być bezpiecznie. Pamięta ból, który trzeba było znieść, bo inni mówili, że „tak trzeba", że „to minie", że „dzieci są dzielne". A dziewczynki wierzą dorosłym nawet wtedy, gdy bardzo boli. Ta książka nie jest opowieścią o sile, którą można pokazać światu. Jest o tej sile, która rodzi się po cichu, w środku. O tej, która przez długi czas nie miała prawa do głosu. Jest o ciele, któremu nie zawsze wierzono, i o uczuciach, które były prawdziwe, nawet wtedy, gdy nikt ich nie widział ani u kobiety, ani u dziecka. Nie ma tu prostych odpowiedzi ani obietnic, że wszystko się ułoży. Jest prawda czasem czuła, czasem bolesna, ale zawsze żywa. Jest historia, która nie próbuje naprawiać, lecz widzi i nazywa. Historia, która mówi: to, co czułaś, miało znaczenie. Jeśli czytasz te słowa i czujesz znajome napięcie w klatce piersiowej albo ścisk w gardle, być może ta opowieść dotyka również Ciebie tej dorosłej, którą jesteś dzisiaj, albo tej małej dziewczynki, która wciąż czeka, aż ktoś ją usłyszy. Mam na imię Angelika. A to jest historia o tym, co wydarzyło się zanim nauczyłam się płakać.
Imiona na każdą okazję
Częstym problemem ludzi piszących opowiadania historyczne lub dotyczące innych narodów jest wybór imienia dla postaci. Sama zetknęłam się z tą trudnością i dlatego na własne potrzeby zebrałam niezłą listę. Teraz postanowiłam podzielić się nią ze wszystkimi, którym może się przydać :) Większość imion pochodzi ze źródeł historycznych, statystyk albo książek i filmów (tych dopracowanych), więc raczej nie będzie tu wielu niedokładności.
Cisza pod kapturem: instrukcja obsługi mutyzmu
„Mamo, moje życie nie ma sensu. Jak ja odbiorę paczkę od kuriera?" - te słowa jedenastolatka przeszyły mnie do szpiku kości. To nie jest kolejna cukierkowa opowieść o pokonywaniu trudności. To historia o synu, który urodził się w kolorze śliwki węgierki, o „specjalistach", którzy uznali go za „nielubialne dziecko", i o matce, która musiała zostać mistrzynią logistyki i aktorką na miarę Oscara, by jej dziecko mogło zjeść hot-doga na stacji paliw. Przeczytaj o „Akademii Pięknych Umysłów", o psie Czipsie, który sprzątał oddział lepiej niż personel, i o tym, jak gry komputerowe stały się bezpieczniejszym światem niż szkolny korytarz. 45 rozdziałów prawdy o mutyzmie, spektrum i miłości, która nie zna słowa „odpuszcz am".
Pisarskie Tipy
To zbiór pisarskich tipów, sposobów, porad, które przeczytałam w podręcznikach pisarskich "Notes młodej pisarki" Ewy Nowak, "Po Bandzie- czyli jak napisać potencjalny bestseller" i "Pamiętnik Rzemieślnika" Stephena Kinga. Skracam wiedzę, dodaję swoje sposoby, złote myśli i rzeczy, na które zwracam uwagę. Jedne bardziej oczywiste, inne mniej, może komuś pomogę ;)
30 dni wyzwań z Władcą Pierścieni
Zabawa zainspirowana pomysłem z innej książki na Wattpadzie. Codziennie przez 30 dni będę odpowiadać na pytania, związane z uniwersum Tolkiena, którego jestem wielką fanką ♥︎ Lista oryginalnie pochodząca gdzieś z odmętów Pinteresta :)Concluida
Pingwinowy kurs pisania
Zwycięzca Wattonators 2017 w kategoriach "Wujcio dobra rada" i "Świetny pomysł". Napaliłeś się na pisanie własnego opowiadania, jednak wciąż masz problem z poprawnym zapisem dialogów? Napisałeś już kilka opowieści, lecz masz wrażenie, że twoi bohaterowie są do siebie zbyt podobni? Nie masz pomysłu jak zacząć swoją opowieść? Przeglądałeś setki poradników, a tam w kółko Mary Sue, ortografia, bla bla, wyklinanie na ałtoreczki? Szukasz kursu pisania, w którym w końcu będziesz mógł poczytać o czymś innym? To jesteś w dobrym miejscu! Jeśli nie chce Ci się przekopywać internetów w poszukiwaniu setek poradników, zajrzyj do mojego kursu, a być może znajdziesz tu odpowiedzi na nurtujące Cię pytania. Postaram się krótko, przystępnie i z humorem przekazać początkujących pisarzynom to, czego sama nauczyłam się przez ostatnie lata. 10.02.2017 - #1 w literaturze faktu! Wygrałam Wattpada B) 30.01.2017 - #4 w literaturze faktu O_O 29.01.2017 - #5 w literaturze faktu 28.01.2017 - #7 w literaturze faktu 27.01.2017 - #8 w literaturze faktu 19.01.2017 - #9 w literaturze faktu 31.12.2016 - #10 w literaturze faktu 23.11.2016 - #12 w literaturze faktu 11.11.2016 - #15 w literaturze faktu 30.08.2016 - #18 w literaturze faktuConcluida
Bezimienność
Opowieść z samego początku książki układa się w migawki wspomnień - wpisy z pamiętnika głównej bohaterki. Po wpisach z pamiętnika, wracamy się do teraźniejszości i aktualnego życia dziewczyny. Od pierwszych stron czuć tajemnicę, chłód i ciężar sytuacji, o których zwykle się nie mówi. To historia dziewczyny, która od pierwszych chwil życia zostaje uwikłana w świat przemocy, milczenia i emocjonalnego chłodu. Narracja rozpoczyna się od jej narodzin z punktu widzenia jej matki- momentu, który powinien być początkiem miłości i bezpieczeństwa, a staje się początkiem życia naznaczonego błędnymi wyborami dorosłych. W kolejnych rozdziałach poznajemy jej dzieciństwo widziane oczami kilkuletniej dziewczynki: pełne niezrozumiałych sytuacji, przemocy domowej i strachu. Z czasem dziewczynka dorasta, a wraz z wiekiem rośnie jej świadomość. Nastoletnie lata przynoszą samotność i walkę z własną psychiką - depresją, myślami samobójczymi i poczuciem, że nie może zaufać nikomu. To etap, w którym uczy się tłumić emocje i radzić sobie sama, bo nikt nie widzi lub nie chce widzieć jej cierpienia. Równolegle pojawiają się momenty ulgi - pasje, pierwsze relacje, drobne przebłyski normalności, które pozwalają jej przetrwać. Szybko zaczyna budować w sobie siłę, zmieniać sposób myślenia i odzyskiwać kontrolę nad własnym życiem. Wchodząc w dorosłość, nadal mierzy się z trudną przeszłością i skomplikowanymi relacjami rodzinnymi, ale po raz pierwszy pojawia się realna nadzieja na zmianę. Zdana matura, nowe problemy, pierwsza praca i powrót do starej znajomość z pewnym chłopakiem stają się początkiem nowej rzeczywistości. Jednakże w pewnym momencie w historii pojawia się niezwykle nieoczekiwany plot twist, który wcale nie sprzyja głównej bohaterce....Co oznacza pojawienie się tego człowieka w jej życiu? Ale dziewczyna napewno wie jedno - trzeba się go pozbyć jak najszybciej
Moje wywody pokazujące, że szczególna teoria względności Einsteina to PIC
W mojej broszurze przedstawiam moje wywody i eksperymenty myślowe pokazujące, że szczególna teoria względności nie ma nic wspólnego z rzeczywistością, a jest tylko MATEMATYCZNYM WYDUMAŃSTWEM - tak jak geocentryczny model Ptolemeusza.Concluida
Nasze życie było razem...
Od siebie uczyliśmy się dorosłości. Uczyliśmy się, jak gotować żurek i jak podlewać sukulenty, jak znosić porażki i jak dzielić radość. Nasza codzienność była lekcją - a my byliśmy nawzajem swoimi nauczycielami. Aż w końcu przyszedł egzamin, którego nie zdaliśmy razem. To nie jest historia o wielkim kłamstwie... Choć kłamstwa również nas wykończyły... To zapis cichych rozpadów - tych, które dzieją się pomiędzy rozmowami i milczeniem, pomiędzy obowiązkiem a uczuciem, pomiędzy tym, co chcemy, a tym, czego potrzebujemy. To monolog kobiety, która żegna miłość, choć ona jeszcze nie zgasła. Która uczy się siebie na nowo. Która próbuje poukładać dorosłość bez niego. Jeśli kiedykolwiek kochałaś kogoś, z kim dorastałaś - ta historia może być również o Tobie.Concluida
100 𝐟𝐚𝐤𝐭𝐨́𝐰 𝐨 𝐦𝐧𝐢𝐞
↪︎100 randomowych faktów o mnieConcluida
Ta książka powstała w czasie, w którym nie było łez. Nie dlatego, że nie było bólu, ale dlatego, że zbyt wcześnie nauczyłam się go znosić. Zanim nauczyłam się płakać, nauczyłam się wytrzymywać oddychać cicho, nie zadawać pytań i nie zajmować zbyt wiele miejsca ani swoim ciałem, ani emocjami, ani potrzebami. Tak uczą się dziewczynki, które chcą być grzeczne i nie sprawiać kłopotu. Tak dorastają kobiety, które później nie wiedzą, kiedy mogą przestać być dzielne. Moje ciało pamięta więcej, niż przez lata byłam gotowa przyznać. Pamięta strach, który przychodził nagle, i samotność miejsc, w których miało być bezpiecznie. Pamięta ból, który trzeba było znieść, bo inni mówili, że „tak trzeba", że „to minie", że „dzieci są dzielne". A dziewczynki wierzą dorosłym nawet wtedy, gdy bardzo boli. Ta książka nie jest opowieścią o sile, którą można pokazać światu. Jest o tej sile, która rodzi się po cichu, w środku. O tej, która przez długi czas nie miała prawa do głosu. Jest o ciele, któremu nie zawsze wierzono, i o uczuciach, które były prawdziwe, nawet wtedy, gdy nikt ich nie widział ani u kobiety, ani u dziecka. Nie ma tu prostych odpowiedzi ani obietnic, że wszystko się ułoży. Jest prawda czasem czuła, czasem bolesna, ale zawsze żywa. Jest historia, która nie próbuje naprawiać, lecz widzi i nazywa. Historia, która mówi: to, co czułaś, miało znaczenie. Jeśli czytasz te słowa i czujesz znajome napięcie w klatce piersiowej albo ścisk w gardle, być może ta opowieść dotyka również Ciebie tej dorosłej, którą jesteś dzisiaj, albo tej małej dziewczynki, która wciąż czeka, aż ktoś ją usłyszy. Mam na imię Angelika. A to jest historia o tym, co wydarzyło się zanim nauczyłam się płakać.
Más detallesPautas de Contenido