korku hikayeleri

Yıllar sonra yeniden bir araya gelen bir arkadaş grubu, eski günleri anmak isterken kendini açıklayamadıkları bir karanlığın ortasında bulur. İçlerinden biri öldüğünde, geriye yalnızca yas değil, sırlar, suçluluk, korku ve kimsenin adını koyamadığı bir lanet kalır. Kızıl Şelalenin Çağrısı, dostluğun çürüyen yüzünü, bastırılmış travmaları, yetişkin hayatının zorluklarını ve adım adım yaklaşan dehşeti anlatan karanlık bir psikolojik korku romanı.

"Bir adamın karanlığı, bir kızın kalbini durdurmaya yeter miydi?" Kazım Toz, yeraltı dünyasının en tehlikeli, en acımasız ismi olan Maraş'a -lakabıyla Gölge'ye- olan kumar ve güç borçlarını ödeyemediğinde, önüne ölümcül bir anlaşma koyulur. Maraş'ın geçmişten gelen yaralarını sarmak, kendi soyunu sürdürmek ve gücünü mühürlemek için tek bir şartı vardır: Kazım'ın yirmi yaşındaki gözü kara, kibirli ve asil kızı Maral Toz ile evlenmek.Maral için bu evlilik, hayatının en büyük, en karanlık kabusunun başlangıcıdır. Kalbindeki fiziksel rahatsızlıkla ve karanlık korkusuyla savaşırken, şimdi de karşısında barut ve kan kokan, 1.93'lük devasa bir tehlike vardır. Ona boyun eğmeyecek, kibirli dilini silah olarak kullanmaktan çekinmeyecektir.Ancak Maral'ın bilmediği bir şey vardır: Dışarıya karşı acımasız bir canavar, küfürbaz bir red flag olan Maraş; evinin duvarları ardında, karısına kıyamayan, onu bir bebek gibi seven ve kıskançlığıyla dünyayı yakabilecek bir adama dönüşecektir. Düşmanlıkla başlayan bu zoraki evlilik, sırlar açığa çıktıkça ve geçmişin hesapları görüldükçe ya kalbi hasta bir kızın sonu olacak... ya da başlayan bu kabus, ikisinin de sığındığı en güzel rüyaya dönüşecektir.

Genç kız mafya kocasından her gün. Şiddet görerek güne uyanıyordu mafya kocası hiç mi bıkmıyordu ona vurunca hiç mi vicdanı sızlamıyordu hiç mii hayatı boyunca böyle mi yaşayacaktı...?

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

'Hiçbir aşk bu kadar korkunç olmamıştı.' •İntikam almak isterken aşık olmuş bir cin padişahıydı o. Ve bu hali intikam isteyen bir cin padişahından daha tehlikeliydi. Önceden sadece ben ve soyum tehdit altındayken şu an dokunduğum, görüştüğüm herkes ölümle yüz yüzeydi.• 🍁 Başlama Tarihi: Haziran21.2020 İlk Yayım Tarihi: Haziran26.2020 Bitiş Tarihi: Temmuz27.2020 Son Yayım Tarihi: Ağustos12.2020 Kapak Tasarımı: @hlnkzlbga #cin'de, 2 / 07.05.2021 #üçharfli'de, 1 / 08.05.2021 #korku'da, 1 / 13.05.2021 #lanet'te, 1 / 16.09.2021 #ritüel'de, 3 / 25.08.2021

Arkasını dönüp gitmek üzereyken kolunu tutmaya yeltendim. Zincir uzanmayınca parmaklarım tişörtü üzerinden kaydı. Arkasını dönüp solup mavi gözlerini gözlerime dikti. "Lütfen...beni yeniden o bodruma kapatma. Beni öldür ama kapatma. Tek başıma kafayı yemek üzereyim orada. Duvarlar üzerime üzerime geliyor. Beyaz duvarlara bakmaktan hayaller görmeye başladım." Maskesinin ardındaki gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Göz yaşlarımı tutamadım. Dizlerimin üzerine çöktüm. "Lütfen...ne istersen yaparım. Yalvarırım." Titreyerek ağlamaya devam ettim. "Beni oraya kapatma. Daha fazla dayanamıyorum. Nolur...içinde biraz insanlık varsa canımı al daha iyi..." Kısa bir süre başımda bekledikten sonra arkasını dönüp kapıya ulaştı. "Giyin." ~~~ İlay ve Rüya uyandıklarında biraz şehirden uzaklaşmak ve kamp yapmak için gittikleri ormandan farklı bir yerde olduklarını fark ederler. Kör karanlığa gözlerini açan kızlar birkaç dakika sonra hayatlarını tamamen değiştirecek o kişi ile tanışırlar. Ve o dakikadan sonra kaçmak için mücadele etmeleri gerekmektedir. ❗Dikkat; bu kitap travmatik ögeler içermektedir. Eğer kan, cinayet ve benzeri konular sizi rahatsiz ediyorsa okumamanızı ya da o sahneleri atlamanızı tavsiye ederim.

BU KORKUYU DAHA ÖNCE HİÇ HİSSETMEDİNİZ♥

Bir kadın hep susmak zorunda mıdır? Ya da susmak zorunda mı bırakılır? Nehir, tam da o kadınlardan biriydi. Üç yıldır susturulan, susmak zorunda bırakılan bir kadındı. Ama her şeyden önce bir anneydi. Cani bir adamdan olan çocuğunun annesiydi. Ve o çocuk, Nehir için kendi canından bile daha kıymetliydi.

"Savaş." dedim, sessizliği bozarak. "Bundan sonra ne olacak?" Oturduğu yerden bana doğru eğildi. "Ne demek istiyorsun?" Yakınlığımızdan dolayı sessizce yutkundum. "Biz hala evliyiz." Kelimelerim havada asılı kaldı. Savaş'ın gözleri biraz daha karardı ama yüzü hiç oynamadı. "Öyleyiz." "Peki bu da bitti mi?" diye sordum. Gözlerinde bir kıvılcım çaktı ama hemen söndü ve yüzü her zamanki sertliğine büründü. Kaşlarını hafifçe çattı. "Hayır." Başımı yana eğdim. "Neden?" Onun beni bırakmayacağını hissediyordum, aslında bunu istiyordum. "Şimdiki yolumuz daha tehlikeli olacak Levla, özellikle senin için. Bu kadar göz önünde yaşananlardan sonra hedef biz olacağız." Aslında biliyordum. Bunu yapanın Savaş olduğu kanıtlansa bile hiçkimse ona bir şey yapamazdı, cesaret bile edemezdi. O ciddi anlamda çok güçlüydü. "İşler yeniden dalgalanacak ama umursamayacaksın. Her şeyi yoluna sokacağım." "Ya benim yüzümden riske girersen, ya da gerçek sanılan evliliğimize aldanıp seni benimle tehdit ederlerse... Beni bırakmaz mısın?" Birkaç saniye gözlerimin içine baktı. Sonra yüzüne belli belirsiz bir gülümseme yerleşti. Ama bu gülümseme, sözlerinden çok daha tehlikeliydi. "Asla." Düzenlenecek...