Giriş ücretsizdir

Bir şeyler yazasım geldi demişti bu gecenin sonlarına yaklaşırken. Yazmayacaktım, yazmayacağını bildiğim için yazıyorum... Hak ettiği bu cümleleri söylemeye korkan adamlar yüzünden sıradaki bu şarkılar ona. Belki sevmiyordur ama sevince bu ihtimali çokta takmaz insan. Kısacası seviyorum. Aşktır belki kıvırcık kara karmaşık saçları... Güzel olduğu kadarda sahtesinizdir. Çok ağır gelir size çünkü herkesin derdi değer görmekken-benim derdim değer vermektir ve birden fazla kişiye veremiyorumdur bu değeri. Yazmama engel olabilecek tek şey kolumu sıkan saatimdi. Çıkarıp attım. Geriye sahip olduğum pek bir şeyin kalmadığını anladım. Bir sevgili vardı, her zaman olur. Ama o anda yoktular. Yok oldukları için aslında hiç olmadılar ve biz bunu asla söyleyemedik onlara. Herkesin derdi aynıyken, çözüme gitmek imkansıza yakındır. Yazıyorum, düşünmüyorum, hareket ediyorum sadece. Hissediyorsan ya sen arıyorsundur bu cümlelerde kendini ya da ben düşünmüyorum lafını düşündüğüm halde artistlik olsun diye söylüyorumdur. Git bence diyeceğim ama şuralarda çokta gidebileceğin bir yerler yok, otur oturduğun yerde bahsettiğim bu değil. Kafan ve ruhun arasındaki mesafelerden bahsediyordum. Otur ve oturmaya devam ederken uzaklaş. Artık pekte değer görebilme ihtimali olmayan insanlardansın desem yalan olur. Değerliyim diyen bile değerini kendi verir oturduğu yerde. Çok para, çok aşk ve ince beller değildir istediğin artık. Olmayan, yaşanmayan, hissedilmeyen, bilinmeyen, gidilmemiş yerlerdir carpe diem. 4 yıl 5 ay 13 saat sonra yine yeniden buralara geldim. Eskiden yakaladığım ve yok etmek istediğim çizgimi yakalamak için koşturuyorum. Çoğu zaman sarhoş olup resim çizmeye çalışıyorum ama insan gerçekten yaşlanıyormuş ve bu kırışıklıklarla değil kaybettiğin cesaretinin bıraktığı izlerle oluyormuş.