Vurgun

Yaşam ve ölüm, nefret ve aşk arasında sanıldığı gibi ince bir çizgi yoktu.

Yaşam ve ölüm diye kavramlar yoktu.
Nefret ve aşk diye kavramlar yoktu.
Aşkı oluşturan şey, nefretti ve ölümü oluşturan şey, yaşam.

Hayat daha nicelerinin çırpınışlarının kuyruklarını birbirlerine bağlarken, ışık karanlıkta boğulurken... Tek nefes hem bir başlangıç, hem bir sona dönüştü. Hayat, son nefesinde vurgun yedi.

Bu hikayede başlangıç ve son olmayacaktı. Bense, bense Hayat Esin Samyeli. Yalçın, hırçın dalgalarla boğuşmaya çalışan minik bir kum tanesi. Bu okyanusta savrularak yok mu olacaktım, yoksa bir istiridyenin içerisinde yıllarca dinlenerek bir inciye mi dönüşecektim?

Meleklerin son nefesi ona üflendi, şimdi sıra sende.