Su Yeşili

Hastanenin canımdan etrafı izliyordum.
"İnsanlar neden bu kadar acımasız?" Derin bir nefes alıp yanıma geldi. Başını omzumun üzerine koyup oda dışarıyı seyretmeye başladı.
"Onlar kırılacak bir kalbe sahip değiller gökyüzü yüzlüm. İnsanlar kendilerini düşünen vahşi yaratıklar." Arkamı dönüp alnımı alnına yasladım.
"Senin bir kalbin var. İnsanları kırma tamam mı?" Ellerini belime sarıp gülümsedi.
"Hayatım seninle son bulacak su'yum. Bu kalp, ya seninle ya atar ya seninle durur. Ötesi yok bende. Sen nefes al, benim ciğerlerim temiz hava çekmiş gibi olur. Sen gül, ben severim. Sen ağla, ben ölürüm. Sen sev, ben seni yaşatırım. Belki hayatta değil ama," Elimi kalbinin üzerine koydu. "Hep burada yaşarsın. İnsanlar kötü. Onlar gider. Sen sakın gitme sevgilim." Buruk bir gülümsemeyle yatağıma döndüm. İncecik çarşafı da üzerime çekip yorgun bakışlarımı ona çevirdim.
"Sen benim yerime de yaşa. Benim yerime de sev. Benim çok uykum var." Gözlerimi kapatmadan baktım yüzüne. Sağ gözünden bir damla yaş aktı. Gülümseyip sildim. Yanakları ıslanmasın sevdiğimin. Bu son üzüntüsü olsun.

Öylede oldu...