Aşk Cinayet Sever

"Ölmüş."

O sözü duyar duymaz beynimden vurulmuşa döndüm.Hiçbir tepki veremiyordum, adeta felç geçirmiş gibi ayakta öylece donakaldım.Bu genç yaşımda hapislere düşeceğime mi yanayım, katil damgası yediğime mi yanayım hiç bilemiyorum.'Katil' lafı bile tüylerimi ürpertirken benim katil oluşum kendimi daha da kötü hissetmeme neden oluyordu.Ateş oturduğu yerden kalkıp yanıma usulca geldi.Elini iki kolumada koyup beni sarsmaya başladı.
"Kendine gel, korkma."
Olmuyordu, kendime gelemiyordum.Ölmüş lafı beynimi delip geçiyordu.Çok korkuyordum.
Kendimi zorlayarak "Bir daha baksana, belki yaşıyordur." dedim.Yüzüm bembeyaz kesilmişti.Başını önüne eğerek "Seni üzmek istemem ama eminim.O..." derken sözünü kesip "Öldü." dedim.Kendimi kaybetmiş gibiydim."Korkuyorum." dedim titrek bir sesle.Beni kendine çekip sıkıca sarıldı.Göğsünde hıçkırarak ağlamaya başladım.
"Korkma, ben yanındayım."
"Katil oldum." dedim tekrardan ağlayarak.Beni kendine daha çok çekip "Böyle söyleme.Sen yapmadın, ben yaptım" dedi.