De verrader

''Halt'' stokstijf bleven we stil staan, een lichtgekleurde man met een kaal hoofd en grijze baard stond achter ons met een pistool in zijn handen. Uit schrik doken we weg achter een van de vele bomen, beangstigend keken Nola en ik elkaar aan. ' Wat moeten we doen fluisterde ik naar Nola?' Ik tel tot drie en dan rennen we weg jij links, ik rechts. Begrepen? drie... twee... een... NU! Zo snel als ik kon probeerde ik het uit bos uit te komen, ik had zijsteek maar ik bleef doorrennen, zo hard als ik kon. Ik keek achter me niemand te zien.

Uiteindelijk stopte ik met rennen om op adem te komen. Gelukkig zijn ze weg zei Lucas tegen zichzelf. PANG! AAAAWWWW! Bloed zie ik uit mijn rechter onderbeen lopen. De koudheid scheert door mijn hele lijf. Vaag zie ik een man uit de struiken komen in de door mij achtergelaten bossen. Ik zie dat er niet één maar 3 mensen uit het bos komen. Kreunend van de pijn probeer ik verder te lopen, een deel van me zegt dat ik moet doorgaan maar een ander deel zegt dat ik moet stoppen en mezelf moet overgeven. Ik besluit om toch verder te lopen. Ik zie de mensen steeds dichterbij komen. Hoe zou het met Nola gaan? vraag ik me af. Waarschijnlijk veel beter dan met mij. Tuurlijk gaat het beter met haar, waarom zou ik daar over denken. Ik loop bloedend aan de rand van de stad met 3 mensen achter me aan, bedacht Lucas zich. Maar opeens werd het wit voor mijn ogen.

Ik wordt wakker, vastgebonden in een houten stoel met een papieren prop in mijn mond. Ik hoor een aantal mensen fluisteren, maar ik zie ze niet. Langzaam probeer ik mijn hoofd naar links te draaien, niemand. Dan probeer ik mijn hoofd naar rechts te draaien, ook niemand. Het lijkt wel of het gefluister harder wordt. Toen zag ik een vrouw in mijn rechter ooghoek naar mij toe komen. Ik probeerde te schreeuwen maar het lukte niet door de prop in mijn mond. Uiteindelijk stond ze recht voor me, beangstigend keek ik haar aan.