duru göl

ve ıssız bir haziran yürümeye çalışmakta bile zorluk çekiyorum ilerisini görmek isteyen gözlerim acı içinde kıvranıyor tek bir bakış bile yakalayamaz oluyorum ne vardı sanki bu kadar içecek ah azizim hep bu kadar icmemin sebebini sorarsınız zaten oysa beni bu hale kimin neyin düşürdüğü umrunuzda bile olmaz. evin merdivenlerini çıkmakta her güçlük cekisimde kafamdan hep aynı soru neden asansörlü bir eve tasınmıyor oluşum. yine aynı soru geçiyor aklımdan ve ben tekrar ceplerini yoklar oluyorum gözlerimi sonucunda yere dikerek kapıyı açıp huzurlu evime atıyorum kendimi. insan her gece kaçış yasarmı diye düşünmeden edemem hep bir yerlerden birilerinden kaçış ve bu kaçışın sonu hep mi evde biter huzurun simgesi neden her zaman ev olur benim için bilmiyorum oysa hem yalnızım ve dahası çok yalnızım. boyle kalabalık bir şekilde neden yalnız olduğumu düşünmüş olabilirsiniz bazı insanlar kendisini kariyer peşinde kosturmakla uğraşırlar oysa hayatın ne kadar kısa olduğunun farkına bile varamad