10th April 2015…
A date that had never been recognized in my life.
Aaj ke din ko me ek lafz me bayaan nahi kar paaungi. Kya tha… kisko pata.!! Bas ek experience, thoda excieting, thoda emotional.
Na jaane kya tha aaj hawa me, jo mujhe subah se kisi ki yaad dilaye ja rahi thi. Like everyone else, mere liye bhi vacation ka best pass time hai movies dekhna. While watching a latest movie online, unknowingly, I started missing someone. Yes, a friend. A sweet little girl who used to watch movies with me in summer vacation.
Movie ke khatam hone ke baad jab window open ki toh muh se bas itna nikla “hayee!! Ye kaatilana mausam.!!” Bahar ekdum ghane badal. It was about to rain. Mujhse raha nahi gaya. Mai sidhe bahar gai, badi mushkil se apni gaddi ka centre stand lagaya, aur us par baith gai.
Me phone ki shakal dekhti hui padi thi gaddi pe, itne me kuch choti-choti paani ki boonde meri aankho par padi. Aah! That feel…!
Fir tez bearish shuru ho gai.Ab itni pyaari bearish me koi bheege bina kaise rehe!! Maine apne phone ko safely andar rakh diya aur full volume pe gaane laga k chali bheegne…
The lane was deserted…
Vahi barsaat me bheegi sunsaan gali, road par behta paani, vahi ghane baadal, vahi thandi hawa….vahi mai! Ekdum vaisa hi jaisa har barish me hota hai. Fark bas itna tha ke is baar it was ‘only me’.
Barsaat me gali toh hamesha hi sunsaan rehti thi, lekin mujhe iss nazare ko dekh kar kuch yaad aaya. Ya kahu, kisi ki yaad aayi…
* chuyển ver không có sự đồng ý của tác giả và editor, có vấn đề gì sẽ xóa ngay lập tức , vui lòng không RCM và Bình Chọn ạ*
Núi Tiểu Đàm Không Có Đài Thiên Văn
Tác giả: Thanh Minh Cốc Vũ
Thẩm Tông Niên x Đàm Hựu Minh