Amigo, vol vertrouwen -H1-

Wanneer Robbie naar Utrecht verhuist, ontmoet hij vier jongens, in één woord chaotisch. Als de jongens merken dat er iets schuil gaat achter Robbie zijn masker, beseffen ze iets; sommige lasten hoef je niet niet alleen te dragen, en sommige vriendschappen ontstaan op het moment dat je ze het minst verwacht.

Vijf jongens. Eén huis. Geen van de vijf paste in de gewone jeugdzorg. Allemaal dragen ze hun eigen problemen, littekens en woede met zich mee. Doordat ze gedwongen worden om samen te leven ontdekken ze dat herstel soms begint waar je het het minst verwacht: bij elkaar. Maar is dat genoeg om hun verleden achter te laten?

Weetje hoe het voelt , wanneer je bloedeigen ouders je niet meer willen? Je geen contact meer met hun mag hebben en je broertjes en zusjes ? Je voor jezelf moet zorgen op een jonge leeftijd al? Je niemand meer over hebt? En je langzaam maar beetje bij beetje je eigen graf graaft? Rania wel , lees het verhaal van Rania hoe zij op straat moest leven op een jonge leeftijd al . Geen familie meer om zich heen had . Het was enkel zij en haar geloof. Of ze ooit haar 'happy ending' heeft gekregen zal je moeten lezen? -NIKS mag gekopieerd worden zonder mijn toestemming zo wel dan meld ik het . -

Jace is een maffiabaas en word door zijn vrienden de eeuwige player genoemd. Toch komt er een omslag in zijn leven door iets wat eigenlijk nooit had mogen gebeuren.

Mijn hele leven dacht ik dat ik gewoon was. Gewone ouders. Gewoon een huis. Gewoon een leven. Ja, ik wist dat ze niet mijn echte ouders waren. Maar dat maakte me niks uit. Zij waren er tenminste. In tegenstelling tot Mijn "echte" moeder die af en toe opdook wanneer het haar uitkwam. Tot ze ineens weer contact zocht. En toen besloot ze eindelijk eerlijk te zijn, na 14 jaar. Mijn vader... heel Nederland kent hem. Samen met zijn vrienden: Koen, Milo, Robbie en Raoul. Leuk om te weten. Echt. Alleen jammer dat hij niet eens weet dat ik besta. En ik? Ik had geen idee dat hij mijn vader was. Ik ben Luna. En dit is waar alles kapot ging. Spoiler vanaf hoofdstuk 8 word het pas echt leuk denk ik!!!

Een succesvolle dokter leeft haar eigen rustige leven met haar broer. Ze is haar ouders verloren op een jonge leeftijd, het heeft veel verdriet achtergelaten en nog steeds tot op de dag van vandaag blijft het een rakende gebeurtenis. Ze is een onderwerp waar mensen maar al te graag over roddelen Zodra haar vriendin der vraagt of ze even haar werk kan overnemen voor een tijdje stemt ze er gewoon mee in. Maar misschien was dat niet zo een goed idee... Het word een keuze tussen leven of dood. Ze beland in Maffia bende en krijgt dingen te zien die ze niet hoort te zien.. ze krijgt dingen te weten die ze niet hoort te weten.. Er is maar 1 oplossing, ze moet trouwen met Adnane Mazroui, één van de bekendste dealers in de hele gemeenschap... Is dit wel een goede match? Ze verschillen op alle punten van elkaar.. She's white, He's black... Begonnen: 27-10-2019 Geëindigd: ❌NIET KOPIËREN ZONDER MIJN TOESTEMMING ZOWEL MELD IK HET BIJ WATTPAD+BLOK❌ Xx Schrijfster_HXL

Lexi Gomez, een brutale en sluwe meid van 16. En toevallig ook nog de dochter van de beruchtste maffia baas. Na een paar traumatische jaren van ontvoeringen, mishandelingen en verkrachtingen heeft ze weer vrede met het leven. Tot de dag dat haar vader haar uithuwelijkt aan Nathan Costa DE maffia badboy. Houden ze van elkaar? Of haten ze elkaar?

Een naam, iets wat jou jou maakt. Iets wat je je hele leven met je mee draagt, Het is een woord waar je naar luistert. Een woord dat jou omschrijf, een woord die je ouders voor je bedenken. Het is een woord die jou uniek maakt. Ik droeg ooit de naam Aisha tot die op een brute manier van mij werd afgenomen, mijn naam was niet meer van mij. Mijn naam hoorde niet meer bij mij, het was niet meer mijn indentiteit. Het was enkel een herinnering, een herinnering aan mijn vrijheid. De vrijheid die ik nooit meer zal terug krijgen. En al zou ik de vrijheid terug krijgen dan nog zal ik voor de rest van mijn leven de littekens met mij mee dragen, de littekens waar ik nooit om heb gevraagd. Ik was verloren, ik had geen schijn van kans. Alles werd van mij afgenomen, en het enige wat ik kon doen was toe kijken. Ik zag hoe alles van mij werd afgepakt, maar kon het niet voorkomen. Ik was verloren, ik had geen schijn van kans. Ik was machteloos. ~ "Je bent ziek!" Ik schreeuw de woorden vol in zijn gezicht, ik weet niet waarom ik dat deed. Ik denk dat ik hoopte op een menselijke reactie, ik hoopte op spijt of op zijn minst een vleugje medelijden. Maar wie houd ik voor de gek, tuurlijk kreeg ik dat niet als reactie. Finn begon keihard te lachen, hij greep me opnieuw vast bij me haren waardoor ik weer wild om me heen begon te slaan wat natuurlijk geen enkel nut had. "Ik ben niet ziek Aisha, jij moet verdomme leren wie de baas is." Ik zet mijn handen ruw op de rand van het bad en probeer me met al mijn kracht boven het water te houden, maar Finn is veel te sterk. Voor ik er benul van heb bevind ik me weer met mijn hoofd onder water.

Amber's leven is nooit een pretje geweest. Haar vader is op mysterieuze wijze verdwenen en haar moeder is overleden aan een ernstige ziekte. Om te kunnen overleven moest ze werk zoeken en school achter haar laten. Als iemand tegen Amber had gezegd dat haar hele leven binnen een seconde totaal zou veranderen, zou ze hard hebben gelachen. Toch was er niet meer voor nodig. Één seconde. Één keer met je ogen knipperen, één keer ademhalen en alles wat ze kende, was verdwenen. A/N: Ik schreef dit boek toen ik 13 was, dusseehh...... Je weet wat je kan verwachten :p