İZ.

Bu benim hikayem.Acılarımla,mutluluklarımla,düşüncelerimle...Sadece benim.Beni umursamayan insanların önemli biri olduğuma dair yalanlarıyla,çirkinliğimle,çaresizliklerimle,güçsüzlüklerimle benim işte.Yalnızca sevdiği insanları korumak ve onları iyi hissettirmek için yaşayan ben;herşeyi göze alıp birini gerçekten sevebiliyorum ama sonu yine yıkık dökük bir ben oluyor.Yalnızca o simsiyah hayatımı yeniden siyaha boyamaya çalışan insanlar ve ben başbaşa kalıyoruz işte.Onların beni umursamadan yıkışları ve benim ayakta kalma çabalarım.Fakat tabiki ne kadar çabalarsam çabalayayım yine düşüyorum,yine yeniyorlar beni.İnsanların bencilllikleriyle dolu bir dünyada yaşıyorum ve hala onları düşünüyorum.Nerede yanlış yapıyorum bilmiyorum ama her zaman biten,tükenen de ben oluyorum işte.Acılarını söküp almak istediğim o kadar çok insan var ki.Ama onlara sıkı sıkı sarılmaktan başka yapabileceğim hiçbirşey olmadığını biliyorum ve bu beni mahvediyor işte.Bazen de boşuna uğraştığımı anlıyorum o insanlarla fakat vazgeçemiyorum onlar ne kadar bencillik yaparsa yapsın.Yalnızlık sorun değil,evet.Ama ya yalnızlıktan korkacak hale gelirsem?İşte tek korkum bu benim..

----

Yeni hikaye,yeni umut,yeni dünya..Arkadaşlar öncelikle bu hikayemin daha duygu dolu daha hisli bir hikaye olacağını söyleyeyim.Zaten biraz tanıtır gibi oldum anlamışsınızdır.Neyse umarım beğenirsiniz :)...