Kanlı Kalem

Neydi yalnızlık?
Kimsesiz olmak.Başka?
Yalnız ağlamak.Başka?
Hayata tek başına açtığın gözlerini tek başına kapatmak.
Aslında bunlardan hiçbiri değildi yalnızlık.Yalnızlık hayata 1-0 yenik başlamaktı. Yalnızlık sevgiye aç bir halde önündeki öfkeyi yudumlamaktı. Bazen kalp acısıydı, bazen de miğde bulantısıydı.
Kusmak istedikçe geri yutmaktı. Tüm duygularını bulandırıp kalbine gömmekti.
Kendi hayatını mürekkepsiz kalemle yazmaktı. Kalemini kana bulamaktı yanlızlık.

Bizim gibi bazı insanlar da yanlızlığı eliyle besliyordu.Çünkü bizim gibi insanların kimsesi yoktu.
Bizim gibi insanların; kaybetmekten korkacak kimsesi yoktu.Neden diye soracak olursanız ;
Aslında bizim kalemimiz kanlıydı..