Gardenialitas

Proloog
Het is een mirakel dat we hebben overleefd... Na zes maanden ondergedoken zitten is dit een hele vooruitgang. Nu kan onze toekomst eindelijk beginnen. Ik kijk de anderen aan, ze zien er één voor één opgelucht uit, blij dat we eindelijk vrij zijn. Maar ik zie ook de pijn, de angst en vooral het verdriet in hun ogen. Het is duidelijk dat voor we aan onze toekomst kunnen werken, we eerst ons leven terug moeten opbouwen. Diegenen die het niet overleefd hebben eren, diegenen die ons geholpen hebben bedanken en vooral zorgen dat nooit meer iemand hetzelfde kan overkomen!
Ik kijk om me heen en zie dat we wel gewonnen hebben, maar dat we nog lang niet thuis zijn. Ik moet hun leider zijn en hen thuis brengen. Ik moet hun kracht geven. Ik moet ervoor zorgen dat ze nu zeker niet opgeven. Zij zijn het enige wat telt. Zij moeten levend teruggeraken. Zij...
Ik zit zo in mijn gedachten dat ik nog niets eens heb gekeken naar onze redder, als ik dat besef kijk ik op. Hij staat daar recht voor me. Ongeveer even oud als ons. Ik heb het gevoel dat ik hem ken, maar in die zes maanden ben ik blijkbaar een hoop mensen vergeten.
Hij komt naar ons toe: " Ik zal jullie thuis brengen, er zal jullie niets overkomen zolang ik er ben!"
Wow, die kracht in zijn stem, die zelfzekerheid, ...
En dan weet ik het weer. Hoe kon ik hem ooit vergeten zijn!

!! LET OP!!!! ik date mijn verhaal ook van up door een nieuwe versie van een al geschreven hoofdstuk online te zetten :D
Dus misschien soms eens gaan kijken of ik aanpassingen heb gedaan.
Dit gaat niet over de inhoud hoor, maar vooral over de manier van schrijven =D
nog veel leesplezier.
Tessa xxx