The Demon Inside Me
- Reads 148
- Votes 3
- Parts 5
Ongoing
Last published Tue, May 24, 2016
Hindi ko na alam kung hanggang saan. Gusto ko ng makawala. Ngunit walang makakatulong saakin. Gusto kong sumigaw para lang maalis ang sakit. Ngunit ang nagawa ko na lang ay ang umiyak at indahin lahat ng ito.
Nakakapagod ngunit kailangan ko tanggapin
"aaaaaahhh!"
Sigaw. Dugo .
Pakiramdam ko'y kusang lumakas ang katawan ko. Napangiti na lamang ako sa aking nasaksihan. Ang kutsilyong hawak ko ay pinahid ko sa mukha ko at kumulat dito ang sariwang dugo na galing sa tao.
Ayoko sa ginagawa ko pero ang pagkauhaw ko sa dugo ay di ko maiwasan.
Gusto ko ng matapos to. Ngunit paano at sino ang tutulong sa akin?.....
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Ang lalaki sa larawan
paano kung ang lalaking nagpapagaan sa loob mo ay sya ring lalaking magpapasakit ng ka atay-atay mo? charot! pero, paano nga ba kung pinaglaruan kayo ng tadhana? na akala mo ay sya na ang lalaking panghabang buhay-- ang lalaking sinasabi nilang 'unexpexted' mo mang nakita eh, mamahalin mo at mamahalin ka hanggang dulo? tapos may bonus pang happy ending? paano kapag ang lalaking 'iginuhit' ng ama mo ay sya ring napunta sa'yo-- munit sa ganda ng ngiti nito at ganda ng ugali-- meron pala itong pinakatatagong sikreto na magpapa-balik ng sakit na pilit mong kinakalimutan? hayts! puro 'pano' at puro 'pero', but, ganon naman ang buhay hindi ba- puro tanong at pagkatapos kapag nahanap na ang sagot ay mag tatake- time pa para makapag isip isip-- nag oover time tuloy ang utak! charot ulit! pero lahat ng pinagdaanan natin, ang tadhana naman sa bandang huli ang magdedesisyon. Dahil kahit pilitin man natin, sa huli. Ang mapaglarong tadhana pa rin ang mag wawagi.. Mapaglarong tadhanang 'to, Once na makita ko s'ya talagang hihingi ako ng isang daang rason kung bakit pilit nyang pinaglalayo ang magjowa! haynako nakaka stress!Complete
TATsuLOk
Mula sa salamin ay kitang kita ko kung panong tumulo sa sahig ang malapot na dugo na mula sa isang kutsilyo. "A-anong ginawa nyo?" Hindi makapaniwalang tanong nya. "Ginawa? Wala kaming ginawa." Sabi ng isang tinig na hindi nya malaman kung saan nag mula. "Tinulungan ka lang namin." Dagdag pa nito na bakas ang pagkairita marahil dahil sa gulat na reaksyon nya. "P-pero hindi to tama.." Nilingon nya ang lalaking ngayon ay nakahandusay sa sarili nitong kama. Ang kaninang puting kama ngayon ay nagiging pula na dahil sa dugong nag mumula sa katawan ng lalaki. Ganun na lang ang gulat nya ng makita ang kabuuan nito. Mabilis na sumuka sya sa tabi ng isang malaking salamin kung saan tanaw nya ang babaeng may hawak ng duguang kutsilyo na malamang ay syang pinangputol sa ari ng ngayoy wala ng buhay na lalaki. "Tss. Mahina ka talaga. Kailan kaba masasanay?" Maarteng tanong ng isang tinig. "M-mali to... mali lahat to.." Pauli ulit na umiling sya. " Walang mali dito. Ang mali ay ang panatilihin nating buhay ang walang kuwentang taong yan." "Bakit kailangan nyo syang patayin!" Sigaw nya na hindi na mapigilan ang emosyong gustong kumawala sa kanya. Pumatak ang luha sa kanyang pisngi at nag mamakaawang tumitig sa mga matang repleksyon mula sa malaking salamin na deretso ring nakatingin sa mga mata nya. "Pinatay? Hahahaha!" Sarkastikong tawa ng isang tinig. "Wala kaming pinapatay..." "A-anong ibig mong sabihin?" Kinakabahang tanong nya. "Ikaw ang pumatay sa kanya. Nakalimutan mo na agad?" Nanginginig na inangat nya ang mga kamay nya at ganun na lang ang gulat nya ng makita ang kutsilyo dito. Punong puno din ng dugo ang mga kamay nya at maging ang hubad nyang katawan. "H-hindi... h-hindi to totoo! K-kayo ang pumatay sa kanya!" "Mali ka.. TAYO ANG PUMATAY SA KANYA."Complete
Fall inlove again sa ex kong strangers 💋
Mahal na mahal ko talaga siya , kaya siguro di siya maalis sa isip ko. kaya ko naman siyang kalimutan e. yun nga lang literal 😭 ngayon alam ko na kung anong purpose ng sakit kong to. yung tipong kapag may isang tao o bagay na lagi kong naiisip o laging nasa isip ko , in just one click pag dina kinaya ng utak ko , e bigla ko nalang makakalimutan yung tao o bagay na laging nasa isip ko. di to alzimers , dirin amnesia . sadyang makakalimutan ko lang ang bagay na laging umiistress sa utak ko. pano kung dumating yung oras na bigla ko nalang siyang makalimutan? masaket pero siguro mas makakabuti saken na literal ko syang malimutan yun yung kinatatakutan ko yung dumating ang araw na lahat ng nasa paligid ko e nakikilala ko maliban sakanya . sya yung laging nasa isip ko kaya malamang sa malamang pag inatake ako ng sakit ko siya yung unang una kong malilimutan 😭 ihahanda ko nalang yung sarili ko kung sakaling dumating man ang araw nayun atleast prepared ako.Complete
His Real Identity (First Written Series #1)
First Written Series #1 (COMPLETED) Nakatitig ako ngayon sa lalaking dalawang araw ng walang malay, tila itong isang anghel mayroong maputing balat na tila hindi nasisinagan ng araw, may itim at medyo kahabaang buhok na nagtatakip sa noo nito, may mahabang pilik mata, matangos na ilong at may kulay rosas na labi. Sumimangot ako dahil napakaperpekto ng mukha at may matipunong katawan ang lalaki. Kung hindi lamang sa laki ng katawan nito ay iisip kung ito'y lampa dahil sa ito ay maputi at tila hindi man lang nasisinagan ng araw. Nakaramdam ako ng inggit para sa aking sarili kung ito ay may makinis na mukha ang akin naman ay hindi gaano, hindi din gaanong matangos ang aking ilong at ang aking kulay ay kayumanggi dahil araw-araw na nasisinagan ng araw. Mukha siyang anghel na nahulog sa langit, mas lalo ko pang inilapit ang aking mukha para matitigan ito ng maigi dahan-dahang nagmulat ang mga mata nito at tila naakit ako sa mga mata nito na kulay asul. °°°°° "This is my first time na nakakain nito" "T-talaga ba? ma-masarap diba" "Yeah masarap lalo na't labi mo ang unang gumamit nitong kutsara" °°°°° "I really really like you" "G-gusto mo ako?" "Yeah and I badly want you" "I want to court you" "P-paano kung ayaw k-ko?" "Hindi ako tumatanggap ng hindi" "Simula ngayon manliligaw muna ako and I will make sure that you'll be mine"Complete
Flowers Bloom (Completed)
Kailan ba kita makikita ulet? Pinipilit kong kalimutan ka pero naging bahagi ka pa rin ng buhay ko. Naging malawak ang espasyo mo dito sa puso ko. Isang kang nakaraan na kahit na anong pigil ko ay hindi ka nawawala dito sa isipan ko lalo na sa puso ko. Inaasam ko pa rin na sana balang-araw ay mahagilap ko man lang kahit na ang anino mo. Bata man ako noon pero alam ko na ang salitang pagmamahal. Naramdaman ko yun nung tumibok ang puso ko sa unang pagkakataon sa edad na sampung taon. Nandun ang kilig. Nandun ang sobrang saya. Nandun ang tawanan. Nandun ang kulitan. Nandun ang paglalambing mo pero dahil sa'yo nasaktan din ako't umiyak. Hindi ka na bumalik muli. Hindi mo tinupad ang mga pangako mo sa'kin. Nangako ka sa edad na labing-tatlong taon. Tatlong taon ang pagitan ng edad natin pero ramdam ko ang sinseridad mo dahil umasa ako. Lumaki man ako nun sa bahay-ampunan ay pinunan naman ni mother ang kulang sa'kin. Buo at totoo ang pagmamahal na ipinakita niya sa'kin. Kuya ko magpakita ka na. Nasa'n ka na? Tatlong taon ang lumipas nung hindi ka na nagpakita ay umaasa pa rin ako pero natuto akong buksan ang puso ko para sa iba. Ngayon ay apat na taon na kami, kuya. Malapit na ring maging labing-isang taon na hindi ka na nagpapakita sa'kin. Masakit isipin pero umaasa pa rin ako na makikita kitang muli. Gusto kong sabihin sa'yo na salamat sa mga sayang idinulot mo sa buhay ko. Gusto kitang makita. Magpakita ka na. Hinihintay ko pa rin ang pagbabalik mo. Gusto kitang tanungin ng bakit. Gusto kong pakinggan ang mga dahilan mo. Magpakita ka lang. Tatanggapin kita ... bilang nakaraan ko na lang.Complete
Earl's SAYT
Paano kung sa kwento, ang bida ay isang taong puno ng kamandag at kasamaan-isang "Villainous Noble"? Paano kung siya mismo ay may misyon: hindi upang magligtas, kundi upang magwasak, hindi upang bigyang katarungan, kundi upang maghiganti? Sa isang panaginip, o siguro bangungot, nagising akong nag-iisa sa isang silid na walang anyo, walang bintana, at napapaligiran ng isang katahimikang may halong panganib-kalmado, ngunit nagbabanta. Naramdaman ko ang lamig ng suot kong puting hospital gown, tila sinasabi ng maputing kasuotan na ang nagsusuot nito ay isang dalisay na kaluluwa. Ngunit mali sila. Isang mainit na pakiramdam ng kaba at takot ang bumabalot sa akin. Hindi dahil sa ako'y nag-iisa, kundi dahil may nararamdaman akong anino, isang nakatagong presensya sa kadiliman ng silid. Sa gitna ng kaunting liwanag mula sa isang bombilya, lumitaw ang isang hugis na anino, paikot-ikot, papalapit. "Malapit nang matapos ang mga araw ng iyong pagtatago." Lumalakas ang tibok ng puso ko-ang tinig na iyon ay hindi basta-basta. Isang demonyo, isang mangangain ng kaluluwa. Sa isang iglap, nahirapan akong huminga. No! This was not the way it was supposed to happen! I still have my unfinished business out there, I must live to take theirs!- their impure souls! *** Started: January 01, 2021 Ended: April 12, 2021Complete
Salamisim
Kung marami na nga ang namamatay sa maling akala iisipin ko na talagang torture ito. Pero bakit ko nga ba mas pinili ang ganitong sitwasyon? Minsan iniisip ko napakatanga ko lang talaga na kahit na ano pang gawin mong pagsusungit at pagtataray sa akin ay nagagawa pa rin kitang suyuin. May punto na parang palagay ang loob natin sa isa't-isa. May punto naman na para bang kinasusuklaman mo na ako. Pero kahit na ganoon ay heto, nandito pa rin ako at patuloy na naghihintay. "Hmm, sorry," napakatipid na sambit mo. Hindi ko nga alam kung saan na bang lupalop nakakarating ang isang salitang gaya niyan. Napakadaling paniwalaan para sa akin dahil ikaw naman ang nagsabi, pero dumating yung punto na napagod na lang ako. "Pasensiya na rin. Nakalimutan ko kasi...hindi nga pala tayo. Kaya siguro dapat ilugar ko na lang ang sarili ko sa tamang lugar at tao." Ngumiti ako at nilagpasan ka. Ngumiti ka rin, pero kitang-kita sa mga labi mo ang mapait na katotohanan. "Mahal mo pa rin ba ako?" tanong mo. Isang tanong na nakapagpatgil sa akin. Ang tanging nagawa ko na lamang ay lumingon, ngumiting muli...at umiling.Complete
A lonely Heart
A/N: Ang kwentong ito ay pawang walang katotohanan, gawa gawa ko lang. I was inspired by sad movies lately kaya naisip kung sumulat ng isang sad love story. I wrote this during my puberty kaya pag pasinsyahan nyu na ang errors ko. Open minded naman ako kaya okay lang na sabihin nyo kung saan ako dapat mag improve. Enjoy reading! Thanks a lot!Complete
Cascade of Hearts
Started: 25/01/29 Palagi akong nananaginip ng tubig. Minsan, tahimik itong dumadaloy, minsan naman ay parang nilalamon ako ng alon. Hindi ko alam kung bakit, pero alam kong may ibig sabihin ito. Akala ko, simpleng office worker lang ako-isang ordinaryong tao na may tahimik na buhay. Hanggang sa dumating si Kallisto. Matangkad, may presensiyang hindi mo basta-basta matatalikuran, at may mga matang tila alam ang lahat ng hindi ko pa nauunawaan. "Isa kang diyosa. Ang markang nasa kamay mo ang palatandaan na ikaw na ngayon ang bagong tagapangalaga ng Neptaras Crest." Akala ko, nagbibiro lang siya. Pero nang ipakita niya sa akin ang isang marka sa aking pulso-isang tattoo na hindi ko namalayang mayroon ako-alam kong hindi ito basta panaginip lang. 'Neptaras Crest' Iyon daw ang tawag dito. Simbolo ng isang kapalarang hindi ko matatakasan. Nagsimula akong makaranas ng hindi pangkaraniwang bagay-ang tubig ay gumagalaw sa bawat emosyon ko, ang lamig ay lumulukob sa paligid kapag nalulungkot ako. Hindi ko alam kung paano ko ito makokontrol. At bago ko pa ito matutunan, dumating ang pinakamatinding unos. Ang lungsod ay lumulubog sa baha. Ang ulan ay hindi tumitila, ang tubig ay patuloy na pumapatay. Alam kong ako lang ang makapipigil dito. Ginamit ko ang kapangyarihan ko para isalba ang lahat. Pero hindi ko alam na may kapalit iyon. Nararamdaman kong unti-unti akong naglalaho. Nawawala ang katawan ko-nagiging bahagi ako ng tubig. Hindi ko man lang napagtanto na ang pagsagip ko sa iba ang magiging dahilan ng pagkawala ko. Ngunit bago pa ako tuluyang maglaho, isang desisyong hindi inaasahan ang ginawa ni Kallisto-isang sakripisyong nagbago ng lahat. Sa mundong puno ng misteryo at hindi maipaliwanag na kapalaran, isang tanong ang naiwan: Hanggang saan ang kaya kong ibigay para sa kaligtasan ng iba? At higit sa lahat... hanggang saan ang kayang isakripisyo ng isang taong hindi ko alam kung dapat bang pagkatiwalaan-pero hindi ko na rin kayang mawala?
the code
paalala: ang mga character at mga lugar sa storyang eto ay pawang likang isip lamang. para sa ating mga taga basa!! page 1 ako si chris 23 years old taga bagong silang isang simpling tao na may isang extra ordinaryong mga kakayahan oo may mga special ability ako tulad ng 3rd eye , nag simula ang lahat noong 18 years old ako habang nag hahanap ako ng trabaho sa isang maunlad na syudad ng metro asic. katulad ng mga nakaraang lakad ko eh nabigo akong makakuha ng trabaho at noong papa uwi na ako at nag lalakad papasok ng eskinita papunta ng inuupahang bahay namin ng kapatid kong si kuya andrie ay may nakasalubong akong 1 sang lalakeng tumatakbo at may dalang kung anu na tinatago nya sa kanyang damit at noong mga oras na papalapit na siya sa aken ay nagkatitigan kami at halata sa mukha ng lalaki na parang kinakabahan at namumutla at pagkadating ko sa tapat ng bahay ay parang may nagkakagulo sa dulo ng eskinita at mas pinili ko na maki usyoso muna kesa sa pumasok sa bahay. abangan......Complete
paano kung ang lalaking nagpapagaan sa loob mo ay sya ring lalaking magpapasakit ng ka atay-atay mo? charot! pero, paano nga ba kung pinaglaruan kayo ng tadhana? na akala mo ay sya na ang lalaking panghabang buhay-- ang lalaking sinasabi nilang 'unexpexted' mo mang nakita eh, mamahalin mo at mamahalin ka hanggang dulo? tapos may bonus pang happy ending? paano kapag ang lalaking 'iginuhit' ng ama mo ay sya ring napunta sa'yo-- munit sa ganda ng ngiti nito at ganda ng ugali-- meron pala itong pinakatatagong sikreto na magpapa-balik ng sakit na pilit mong kinakalimutan? hayts! puro 'pano' at puro 'pero', but, ganon naman ang buhay hindi ba- puro tanong at pagkatapos kapag nahanap na ang sagot ay mag tatake- time pa para makapag isip isip-- nag oover time tuloy ang utak! charot ulit! pero lahat ng pinagdaanan natin, ang tadhana naman sa bandang huli ang magdedesisyon. Dahil kahit pilitin man natin, sa huli. Ang mapaglarong tadhana pa rin ang mag wawagi.. Mapaglarong tadhanang 'to, Once na makita ko s'ya talagang hihingi ako ng isang daang rason kung bakit pilit nyang pinaglalayo ang magjowa! haynako nakaka stress!
More detailsContent Guidelines