BURJUVAZİ

Aşk ne kadar anlamlı bir duyguydu.İnsana ne yapmam dediyse yaptıran onun görünce dünyanın en muhteşem insanı olduğunu düşündüren bu duygu pek bir insan bulamaz bulsa da bulmadığını zannederek elinden avucundan yok eden bu güç aşk tanımını almış aşksız yaşayan onu bulamayan çok kişi vardı bu dünyada onlara aşksızlar ordusu denilebilirdi şansızlar ordusu aşktan anlamaz onlar için mantık en önemli şey ve savundukları tek bir görüş vardı aşk aptallara göreydi gerçekten de öyle miydi? Yada bu duyguya gelip geçici diyorlardı eğer efsaneler ya da destanlar gerçekse kerem ile aslının Romeo ve julienin Tahir ile zührenin kemikleri sızlıyor ve mezarlarında ters dönüyor olabilme olasılığı çok yüksekti aşk kelimeler su anda ağzımdan dökülüyordu dudaklarım bu kelimeyi hiç söylememişti yoksa bende aşkı bulamayan diğer insanlar gibi ‘aşkta neymiş aptal mısınız diyeceğim’ yavaş yavaş sanırım öyle olmaya bile başlamış olabilirim birini sevmek bu dünyanın en yüce duygusuydu birinin elinden tutmak ve onun kalbine sahip olmak güzel bir duygu olmalıydı.o kişinim senin kalbinde kelebekler uçurtması bu his kadar karın ağrıtan bir şey yoktu bu dünyada . Sanırım aşkı yaşamış gibi konuşmuştum