PAŞAM

Ben Aden ROLLAS. 20 yaşındayım.

Ailem ben 17 yaşındayken bir kavga sonucu ikiside beni bırakıp gitti. Akrabalarımdan kimseyi tanımıyorum hatta bir akrabam olduğuna inanmıyorum bile.

Bugüne kadar tanıdığım, arkadaşlarım var. Hatta kardeşten öteler benim için hatta tek ailemler. Minel, Asaf, Burak.

Minel, can dostum, sırdaşım her şeyim.

Asaf, bu hayatta gördüğüm en iyi arkadaş, dost, kardeş.

Burak, gurubun şen şakrağı. Espirili bir şebelek.

Ben yatakta uyanmış bunları düşünürken camdan kafama gelen topla havaya sıçramam ve yere düşmem bir oldu.evet alışıktım böyle şeylere çünkü mahallenin çocukları diğer evlerde oturanlarda korktukları için kale olarak benim evimin bahçe kapısı kullanılıyordu
İki ince sesin cırlayarak gülmesiyle düşüncelerimden sıyrıldım. Camdan baktığımda iki kızın bana gülerek baktığını gördüm. Nasıl sinirlendim bilemezler tabii. Ama durun bakalım. Hızla evden çıkıp kızların yanına gittim.

"Sen bi bana baksana gülerken saçların bozulmuş da düzelteyim."

Ve o an kızın saçına yapıştığım gibi kafasını eğip dizimi burnuna geçirdim. Yetmedi baktım hala sinirliyim diğerinin kolundan tutup çektim ve diyaframına bir dirsek.

hah! şimdi tamamdır. Rahatladım lan.

"İri kemikli" diye benim Asaf çağırınca

"Pembe Yanak" diye bağırarak koştum Asaf'a.