Zoraki Bir Ask (Tamamlandi)
- LECTURAS 740,170
- Votos 21,974
- Partes 43
Gecmisinin agirligini omuzlarinda tasiyan asi ve güclü bir kiz ile zorba ve kibirli bir playboy....beklenmeden gerceklesen bir evlilik ve zorla gelen bir ask...
-EYLÜL-
Eylül: Sen.....(derin ic cektikten sonra)...neyse...
konusamadim kelimeler bozagima dügümlendi adeta ama o tek kelime ile tüm hayatimi tüm duygularimi anlatmistim....sadece neyse diyerek beni anlamasini ümit ettim
Kemal: Anladigina göre evlilik hazirliklarina basla...
Eylül: Baba....
Kemal: Eylül Turhan olarak daha fazla yasamani istemiyorum....Bu yüzden üzerindeki babalik hakkima sagi göster ve bunun karsiligini böyle öde....Asla ama asla o kadina benzeme....
-....(bikinlikla gözlerimi kapattim)....Tamam....anladim.....
Babam en zehirli cümleyi söyledikten sonra arkasina bakmadan cikip gitti "Eyül Turhan olarak daha fazla yasamani istemiyorum" bu cümleden sonra ne denir ki?....Annem olacak o kadin bir kez daha hayatimi mahvetti....O kadina benzememeyi senden daha cok istiyorum inan bana baba hatta belki hayatta en cok istedigim sey bu....
"Bazilari icin hayatta sahip olunabilecek en büyük lüksdür belki de güven...Iste ben o kisilerden sadece biriyim...." ~ Eylül~
Bazi bölümler +18 iceriklidir
Todos los derechos reservados
#870
ihanet
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Quizás también te guste
𝐀𝐃𝐈𝐍 𝐇𝐀𝐋𝐀 𝐑𝐄𝐏𝐋𝐈̇𝐊𝐋𝐄𝐑𝐈̇𝐌𝐃𝐄
Aynı sokakların tozunu yutmuş, aynı yağmurlarda ıslanmışlardı; ama kalpleri birbirine hep bir mevsim geç kalmıştı. Ozan, Kars Kalesi'nin vakur ve dondurucu sessizliğinde kendi yalnızlığını emzirirken; Sinem, İzmir'in kordon boyunda, denizin tuzuyla yıkanan yarım kalmış bir rüyanın içindeydi. Onlarınki sadece bir mesafe hikayesi değildi; hayatın ördüğü duvarların hikayesiydi. Ozan, başka bir kadının imzasını taşıyan bir evliliğin soğuk odalarında yankılanan bir sessizlikti. Sinem ise kalbini bir başkasına emanet etmiş ama ruhunu hep o eksik parçada bırakmış bir sığınmacıydı. Aşkları, nefretin en koyu tonuyla beslendi. Önce birbirlerinden kaçtılar; çünkü birbirlerinde gördükleri şey, vazgeçmek zorunda kaldıkları hayalleriydi. Kars Kalesi, onların imkansızlığının şahidiydi. Karlar altında kalan o devasa taşlar gibi, duyguları da buz tutmuştu. Ancak İzmir'e uzanan o gizli yollar, buzları eritmeye yetti. İzmir'in neşesi, Kars'ın hüznüne çarptığında; nefret yerini tutkuya, sitem yerini teslimiyete bıraktı. "Sen Kars'ın hiç bitmeyen kışıydın, ben İzmir'in hiç dinmeyen rüzgarı. Biz aynı cümlenin içinde yan yana gelemeyen, ama noktası aynı yere konan iki devrik hikayeyiz." Yıllarca aynı şehirde nefes alıp, birbirinin içinden geçip giden ama asla dokunamayan iki ruhun, geç kalmışlıkları üzerine kurulu bu destan; şimdi yasak bir sevdanın küllerinden yeniden doğuyor.Concluida
CÜRETKAR ~ SONSUZU YAŞAMAK | +18
Gözlerim bağlı, göğüslerim onun gözleri önüne serili öylece uzanıyordum. Isırmaktan kan kırmızısını aratmayan dudaklarımı araladım. ''Bant?'' sesim içime kaçmış gibiydi, beni duyduğundan bile şüpheliydim. ''Göğüslerinin üzerini bantlamamı mı istiyorsun?'' açık sözlülüğü karşısında nefeslerim bir an tıkandı. sesi bu durumdan keyif alırcasına çıkıyordu. ''Ne yazık ki bu mümkün değil lakin dilersen... Göğüslerinin üzerini ellerinle kapatabilirsin.'' Dirseğini karnıma koydu ve çalışmaya başlayan makinenin sesiyle iki elimi göğüslerimin üzerine kapattım. Dudaklarım aralandı, elimin altında sertleşen göğüs uçlarımın baskısını hissedebiliyordum. Karnımı tamamen kaplayan koluyla beraber iğnenin ucunu bana değdirdiği anda bedenimde meydana gelen sızı makinenin defalarca kez etimin altına girip çıkmasıyla yerini uyuşukluğa bıraktı. ''Normal şartlar altında,'' diye konuşmaya başladığında dudaklarımı yaladım. ''Yapmayı tercih etmediğim bir şey yapacağım.'' Aldığım nefesle göğüslerim, göğüslerimle beraber ellerim havalandı. Sertleşen göğüs uçlarım sıcak ellerimin içine yer yapıyormuşçasına batıyordu. Dikkatinin nereye kaydığını tahmin edebiliyordum. ''Çok beyazsın, bedenin kusursuz.'' diye mırıldandı. ''Teninde bırakacağım izlerin ne kadar güzel olacağını düşünebiliyor musun?'' -- SONSUZU YAŞAMAK SERİSİ I TAMAMLANDI, 2. KİTAP 50. BÖLÜMDEN SONRASIDIR, DEVAM EDİYOR. 0 222
YarHar: Fırtınalı Aşk
Yaren: İmkansız sanmıştım bizi! Aşk yalan demiştim! Harun: Gözler kalbin aynasıdır derler! İmkansız değildik hiçbir zaman! Sen imkansız kıldın bizi! Aşkı harap ettin sen! Yaren: Hadi o zaman beni aşka inandır!Concluida
Bırakma Beni
İlkim Emsal;tıpkı bizler gibi.Hikayelerde ki o 'kusursuz kız' tanımı,İlkim için geçerli değil.İlkim,hepimiz gibi kilo almaktan korkan,orta halli,derslerinde başarısız,babasız,sorunlu bir genç kız. İlkim tamamen sıradan.Ne çok iyi resim yapabiliyor,ne çok iyi dans edebiliyor, ne de çok güzel şarkı söyleyebiliyor.Annesinin tabiriyle en iyi yaptığı tek şey;masaj.O,ne tüm ingilizce şarkıları ezbere bilir nede bir konuşma olduğunda can alıcı bir şekilde mükemmel konuşabilir. Onun en iyi yaptığı şey Aras'ı sevmek ve değer verdiği insanlar için kavga etmek. Sıcakkanlı,sıradan,delirdiğini düşünen İlkim Emsal'la tanışın. Onun hayatı Aras gelene dek sıradandı.Arkadaşlarıyla takılır,babasına söver,dans edemediği halde hareketli bir şarkı çalınca kendini tutamayıp tüm camı perdeyi kapatıp öyle dans eden bir genç kız,Aras Kaya gelince düzeni alt üst oldu. Aras,hayatı boyunca kendi ayakları üstünde durmuş,kitaplardan fırlamış O çocuk.Ortak bir arkadaşları sayesinde İlkim'le tanıştı.İlkim ona kör kütük aşıkken,Aras sadece günün sonunda onu seven birinin olmasına sevindi. Hissetmeyi unutmuş,yeşil gözleriyle her kızı kolayca etkisi alabilen Aras,İlkim'i öyle bir etkisi altına aldı ki,İlkim'in bu aşkı onu da Aras'ı da çok tüketecek. İlkim Emsal ve Aras Kaya'yı tanıyın.Tamamen sıradan olan bir kız,intikam için yanıp tutuşan adamın ateşini söndürebilecek mi? Bu hikaye hepimiz için bir umut aslında.Kızlar,hepimiz sıradanız,değil mi?Kim bilir belki günün birinde bizim de sıkıcı,sıradan hayatımıza Aras Kaya gibi biri gelir,ha?Concluida
MÂRAN | Çıkış Yok
Vesvâs: Son Yok kitabımdaki Zühre karakterinin hikayesidir. İki kitap birbirinden bağımsızdır. (Kan gömleğine yapışmıştı. Titreyen parmaklarımla kumaşın düğmelerini yırtarken, bir anlığına gözlerini açtı. Bakışı, ölümün bile geri çekileceği türdendi. "Dokunma!" dedi, sesi boğuk ama kesin. Sanki her hece bıçak sırtındaydı. "Yaran kötü." dedim. "Eğer-" "Elini çek!" Bir an bile tereddüt etmeden söyledi. Ama ben çektim mi? Hayır. Diğer eliyle beni itti. Geriye doğru sendeledim düşmemek adına... Tam o anda gözüm, yırtılan gömleğin altından görünen tenine kaydı.Dövmeyle kaplı gövdesinden sanki nereye bakacağımı biliyormuşum gibi göğsündeki dövmeye takıldı gözlerim... Karanlık tenine kazınmış bir yılan... Ve o yılanın dişlerinin hemen altına kazınmış, kanla yazılmış gibi duran bir kelime:MÂRAN. Ne yani! İşe yaramışmıydı? Yaptığım büyü tutmuşmuydu? ) Herşey köyde,o zamanlar bir çok yaşıtımın hayalini bile kurmaktan çekindiği üniversite hayatına atılımım ile başlamıştı... Fakat işler hiçte istediğim gibi gitmemişti. Okumak uğruna bir çok zorluktan geçtiğim ve nihayetinde okumak için gittiğim o büyük şehirde, insan tacirlerinin eline düşeceğimi bilemezdim? Bu da yetmezmiş gibi dünyanın bir diğer tarafında, koca bir şehri esir almış eli kanlı çete üyelerinin bir taht uğruna yaptıkları güç yarışlarının içine düşeceğimi de bilemezdim? Brezilya... ' Çıkış Yok ' denilen labirenti andıran bu sokaklardan çıkmanın tek bir yolu vardı. En güçlüyü bulmak ve onu yönetmek... Onu benim yönettiğimi düşünmüştüm! Söylendiği kadar kolay olmayacaktı. Bulduğum gizemli kitap ve beraberinde yaptığım büyü ile ödemem gereken bir bedel olduğunu geç farketmiştim. Ben Zühre. O kadının deyişiyle ansızın gökyüzünde belirip tüm dengeleri altüst edecek; Kanlı Yıldız.
IŞIK
"Gel" diye kükrediğinde, içeri giren kızın da benden farkı olmadığını gördüm. O da deli gibi titriyordu. "Garsonlar burada ne kadar kazanıyor?" "Bahşişler hariç gece de 250 lira alıyorlar," dedi kız ürkekçe. "Striptizciler?" "Sadece dans edenler 500 lira; beş kucak dansına 500 lira daha. Artı bahşişler var." "Fahişeler?" "Kaç adamla beraber olurlarsa olsunlar 1500 lira" dedi kız. Otomatik olarak cevap veriyordu. "Çıkabilirsin." Sesi yine düz ve duygudan yoksundu. Kız, hiç bekletmeden koşar adım odadan çıkarken bir anda bakışları beni buldu. "Ne olmaya karar verdin?"
Bir Serçe Masalı
Yorgun kahveleri gözyaşları ile parlayan açık kahveler ile buluşurken genç adam derin bir soluk daha aldı. Sakin adımlarla odayı arşınlayıp da kızın yatağının başında durduğunda onun duvar dibine büzülmüş küçük bedenine baktı önce , daha sonra bakışları kızın yatağın başlığına zincirlenen incecik bileğine kaydı. Kızarmıştı. Kaşları hafifçe çatılırken , "Sen yine mi ağlıyorsun ? " dedi. Bu cevap beklemediği ve öylesine sorulmuş bir soruydu . Genç adam yorgun bir şekilde bakışlarını sadece bir masa , bir yatak , bir dolap ve bir kaç kitaptan ibaret olan boş odada gezdirdi . Ve gözleri tekrar o ürkek , yaşlı kahvelerle buluşurken , "Ağlama . " diye mırıldandı. "Çünkü serçeler ağlarsa ölür " ♣♣♣ "Bir serçenin ömrü gözyaşını dökene kadardır . "Concluida![İntihar Mektupları [ Tamamlandı ]](https://img.wattpad.com/cover/241113689-256-k462829.jpg)
İntihar Mektupları [ Tamamlandı ]
Her Salı saat 20.30 da posta kutunuzda siyah bir zarf görseydiniz tepkiniz ne olurdu? Tüm bunlar bir kadın tarafından yazılmış intihar ve aşkla harmanlanmış mektuplar... "Biliyor musunuz Bay K, bana aşık olacaksınız fakat ben o gün hayatta olmayacağım. Uzakta... sizden çok uzaklarda olacağım." 04.10.2020Concluida
Aynı sokakların tozunu yutmuş, aynı yağmurlarda ıslanmışlardı; ama kalpleri birbirine hep bir mevsim geç kalmıştı. Ozan, Kars Kalesi'nin vakur ve dondurucu sessizliğinde kendi yalnızlığını emzirirken; Sinem, İzmir'in kordon boyunda, denizin tuzuyla yıkanan yarım kalmış bir rüyanın içindeydi. Onlarınki sadece bir mesafe hikayesi değildi; hayatın ördüğü duvarların hikayesiydi. Ozan, başka bir kadının imzasını taşıyan bir evliliğin soğuk odalarında yankılanan bir sessizlikti. Sinem ise kalbini bir başkasına emanet etmiş ama ruhunu hep o eksik parçada bırakmış bir sığınmacıydı. Aşkları, nefretin en koyu tonuyla beslendi. Önce birbirlerinden kaçtılar; çünkü birbirlerinde gördükleri şey, vazgeçmek zorunda kaldıkları hayalleriydi. Kars Kalesi, onların imkansızlığının şahidiydi. Karlar altında kalan o devasa taşlar gibi, duyguları da buz tutmuştu. Ancak İzmir'e uzanan o gizli yollar, buzları eritmeye yetti. İzmir'in neşesi, Kars'ın hüznüne çarptığında; nefret yerini tutkuya, sitem yerini teslimiyete bıraktı. "Sen Kars'ın hiç bitmeyen kışıydın, ben İzmir'in hiç dinmeyen rüzgarı. Biz aynı cümlenin içinde yan yana gelemeyen, ama noktası aynı yere konan iki devrik hikayeyiz." Yıllarca aynı şehirde nefes alıp, birbirinin içinden geçip giden ama asla dokunamayan iki ruhun, geç kalmışlıkları üzerine kurulu bu destan; şimdi yasak bir sevdanın küllerinden yeniden doğuyor.
Más detallesPautas de Contenido