Metropol Mecnunu

Bilinç Aşkı Öldürür
İlkbahar... Rüzgar serin ıslaklığıyla esiyordu. Sıradan bir okul günü... Tebeşir kokusu, Sıraların üzerinde silgi pisliği. Kızların koşarken havalarda uçuşan etekleri, yanımda oturan sümüklü Serdar'ın annesinin sabah çantasına koyduğu çemenli ekmeğin ekşiliği...
Öğretmenimiz kapıda göründü aniden, herkes yerlerine koştu. İçeri giren esmer hatun şeker mi şekerdi, her ilkokul öğretmeni gibi anne yarısıydı işte.En son Barış'la bahçede topu kim alacak diye kavga ettiğimizde ve Barış'ın kafamı yardığında dizinde ağlamıştım. Bir yerim kanadı mı, kalbim hariç, Nazan öğretmenden başkası durdurmayı beceremiyordu...
Halimizi sorduktan sonra derse başlamıştı, kümeler... Defterime iç içe yuvarlakları çizerken Serdar burnunu önlüğüne sürmeye başlamıştı, iğrendim yine, dayanamadım dirseğine bir yumruk attım hafifçe. ''Ne vuruyon bae'' lafı çıktı ağzından haytanın, Nazan öğretmen gözlerini irilterek bize baktı, tam bu anda koridordan birkaç topuk sesi duyuldu. Hıh, eyvah bu... bu müdür yardımcısı Kamil öğretmendi, hemen hemen her müdür yardımcısı gibi merhabası bile dayak kokan, çatık kaşlı bir adamdı. Kulaklardan ve şakaklardan yakaladı mı yandın, kriko gibi havaya kalkan bedeni yerçekimine teslim etmeden önce zevkle sürdürdüğü resitalini bir orta şiddette tokatla sonlandırıverirdi.
Ne yapacağız şimdi, kapının altından halelenen gölgesi bizim sınıfa doğru büyüdü, topuk sesleri koridorda durdu ve kapımız iki kere çalındı şimdi, art arda. Sınıf sustu, Nazan öğretmen sustu, kapının aralanan yerine baktık. Biz çiçek olduk hemen, kollarımızı bağladık korkudan inip çıkan göğüslerimizin üzerine, uslu görünmeliydi çocuklar zira eğitimin cennetten çıkan vasfı kapıya ecel gibi gelmişti,yoksa bu adam bizim Serdar'la yaramazlığımızı mı duydu oradan?