Laima

Sessizlik çökmüştü etrafıma. Yalnızlığın siyah sarmaşıkları kollarımı sarmış, bacaklarım bir kan gölünün ortasında yeri zar zor hissediyordu.
Hiçlikte hissediyordum. Sağır edici gürültüde sessizlikle sarmaş dolaştım. Loş bir yerdeydim ama karanlığa dokunabiliyordum. Acı her yerdeydi . Benliğimin en ufak noktalarına bile iz bırakmıştı. Yakıyordu. Bedenim bir isyanın pençesindeydi. Ruhum mezarlıkta soğukta donmuş mezar taşları gibiydi. Kaybolmuştum, ama gökyüzümde kendimi aramayı bırakmıyordum.Vakitsiz bulduğum bir aşk vardı ve ben o umuda o kadar sıkı sarılmıştım ki ben bıraksam bile O, beni bırakmıyordu.