Yanımda olan şeye, Bay Park'a sarılıp ağlamaya başladım. Bu sefer göz yaşlarımı kendim silmek istemiyordum. Silebilecek başka kimse de yoktu. O an sarıldığım peluş oyuncağın benim ona yaptığım gibi onun da bana sarılmasını istedim. Aptalcaydı belki.
"Keşke.." dedim.
"Keşke gerçek olsan Bay Park."
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.