Her şey sessizlikle başlar. Bir evde, bir aynada, bir rüyada... Görmediğimiz ama bizi gören bir şeyin farkına vardığımız o anla. İnsan zihni, algı sınırlarını aşınca neyle karşılaşır? Ruh mu, cin mi, yoksa kendi karanlığının yankısı mı? Bu roman, bir "korku hikâyesi" değil yalnızca. Görülmeyeni görmeye cesaret eden bir kadının zihinsel çözülüşü; bilimle metafiziğin, mantıkla deliliğin çarpıştığı bir kapıdır. Bazı kapılar yalnızca bir kez açılır. Ve bir kez açıldığında, bir daha hiçbir şey sessiz kalmaz... NOT:::: KİTABIN TÜM HAKLARI BANA AİTTİR. OLASI ÇALINTI DURUMUNDA HUKUKİ İŞLEMLER BAŞLATILACAKTIR.....

Kuzeninin ısrarıyla meşhur tenebris şatosunu gezmeye giden bir kız ve yıllardır onu bekleyen imparator.

18 yaşında hayattan zevk almayan felix intihar etmeye kalkıştığı günün sonunda gözlerini hastanede açar. Gözlerini açtığında ilk gördüğü şey nefesi nefesine değen bu oğlandı. (Yazar: Sabiha)

konusunu özet geçiçek olursam zeynebi psikopat yaptım sapık ayrıca lidya biraz kafadan krık ben gibi basit bi takıntılı hkaye yapmak istemyorum ilk defa birşeyler denemekteyim kesin bida bölüm atarım okuyun bari

Cinler ve insanların birbirinden nefret ettiği bu dünyada yasak bir aşkın doğuşuna hazır mısınız? Birbirlerine yasaktılar onlar. Biri ateş biri topraktı. Ateş, toprağı yakıp kül ederdi. Ama toprak yeşerip tohum verdi. Toprak, ateşi söndürüp yok ederdi. Ama ateş büyüdü, heybetlendi. En güçlü kavimin bir üyesi olan Araf, düşmanı olan bir ademoğluna vurulmuştu. Ateşten yaratılmasına rağmen vücudu sevdiği kadını görünce cayır cayır yanıyor, onun her sözünde kalbi yanıp kül oluyordu. Sevdiği kadının kalbini alabilmek için her şeyi yapabilirdi. İster kolaylıkla ister zorla! Bu aşkı durdurmaya kimin gücü yetebilirdi? İki alemin de karşı çıktığı bu aşk için Araf savaşmaya hazırdı. İki dünyanın da sonu olacaksa varsın bu aşktan yana olsundu. Sen insanoğlu! Bu aşkı okurken hayatının en korkulu deneyimini yaşamaya hazır ol! +18 (kısa hikaye)

Tom yetimhanede sevilmeyen bir çocuktu...ama bir gün bir çocuk yetimhaneye bırakıldı o çocuğun gözlerine ilk baktığında tom'un içinde birşeyler kopmuştu.herkes yeni gelen çocukla konuşmak isterken bu çocuk tom'un yanındaydı.o zümrüt gözler tom'un sevgisiz hayatının ışığı olmuştu...

Benim için son adımı attığımda artık çıkış yoktu. Yakalamıştı beni.. Hapsolduğum bir çift siyah göz artık doğrudan bana bakıyordu. - Ne istiyorsun benden? - Ah Karen, tek istediğim o bedenine iyi bakman. Benim güzel taşıyıcım.. Kitabın kurgusu tamamen bana aittir. Konu üzerinden yapılan benzetmeler dışında herhangi bir benzetme kabul edilmeyecektir. Not: Jasper ilk kitabım olduğundan yazım hatası ve mantık hatası vardır.

Koşuyordum,o yine benim peşimdeydi. Beni hiç bir zaman bırakmayacaktı.Sana asla zarar vermem demişti ama o bana her zaman zarar verdi... Adımlarımı hızlandırdım nereye gidiyordum onu bile bilmiyorum. Ormanların arasında kendi yolumu kaybetmiştim. Sesini duyuyordum. "Daha fazla uzaklaşırsan sana daha önceki cezalardan daha fazlasını veririm. Yanan yine sen olursun." ... Şimdiden diyiyorum ana karakterimiz Alaz ile Ezgi değildir!

Hayaletlerin yalnızca hayallerden ibaret olmadığı ve bilinen tüm doğruların sınandığı bir gerçeklikte yıllardır süregelen yenilmez bir laneti mağlup etmek mümkün müydü? Peki ya insan tüm korkularının saklandığı sonsuz karanlıktan kaçacak kadar hızlı koşabilir miydi? Yoksa ışığa giden yolun sonu yalnızca ölüm müydü?

❝SENİ BÜTÜNÜYLE İLAHİ BİR VARLIĞA DÖNÜŞTÜRECEĞİM...❞ İsekai zayıflar için değildir. Özellikle de kendini, dinin her şeyden üstün tutulduğu bir korku oyununun içinde bulduysan... Elián gözlerini açtığında artık oyunu oynayan biri değildi; oyunun bir parçası olmuştu. Üstelik B-sınıfı bir yan karakter olarak - tapınılan tanrıya kurban edilmek kaderi çoktan yazılmıştı. Ama bu kaderi kabullenmeye niyeti yoktu. Hayatta kalabilmesinin tek yolu, rolünü tersine çevirmekti: inancını kanıtlamak, Kilise'nin güvenini kazanmak ve kendisini kurban listesinden silmek. Bunun için önce başrahibin dikkatini çekmeli, güvenini kazanmalıydı. Ama rahibin Elián'a bakışları... ne kadar iltifat gibi görünse de, içinde gizli bir saplantının ve karanlık bir tutkunun varlığını sezdiriyordu. Ne kadar ironik, değil mi? Başkalarına tanrı yolunu öğreten rahip... gerçekte şeytani bir varlıktı. Elián'ın hayatta kalma mücadelesi, bir aşkın ve saplantının gölgesinde şekilleniyor.