HAZAN VAKTİ

Baba sevgisi görmeyen bir kız çocuğu erkeklere ne kadar güvenebilirdi ki?

***
"Kimsin sen?" dedi vücudunu bana çevirerek.Kısa bir süre kafamdaki kelimeleri toplamaya çalıştım.

"Babasının elinden tutarak sokaktaki arkadaşlarının önünden bir defa da olsa -hiç- geçmemiş olan bir çocuğum." diye yanıtladım onu.Bakışlarının yumuşadığını gördüğümde bana acıdığını hissettim.İçim ona bağırma hissiyle dolup taşarken sustum.Boğazımdaki yumru konuşmama izin vermezdi zaten.O da konuşmuyordu. Pandomim yaparcasına sessizdik. Belki de konuşmaya korkuyorduk.Bakışlarını yere sabitlemişti ama aklının bende olduğunu biliyordum.Kızmıştım aslında kendime,böyle özel bir konuyu önüme gelen bir erkeğe anlattığım için.Ama onu önüme gelen bir erkek olarak görmüyordum ki. Rahattım yanında,kendimi sıkmıyordum.Tek kuralı 'asla bir erkeğe güvenme' olan ben bir erkeğe güveniyordum.Hayır güvenmiyordum,güvenemezdim.