DÜŞES
- Leituras 47,288
- Votos 2,606
- Capítulos 36
Tagstarihikurgu
"Uyuyordu Düşes. Bir zamanlar erkeklerin başını döndürecek güzellikteki kadın, şimdi orada sessizce yatıyordu. Eski güzelliğinin aksine yüzü oldukça ürkütücüydü bugün."
Todos os Direitos Reservados
Junte-se a maior comunidade de histórias do mundoTenha recomendações personalizadas, guarde as suas histórias favoritas na sua biblioteca e comente e vote para expandir a sua comunidade.
Talvez você também goste
ASİ
Ben Yaren Asi Gürsoy; Bu hayatta sadece üç duygu bilirim; öfke, kin ve nefret... "Her ne kadar tatlı bir hikaye görüntüm olsa da altında ki acı onu maskeleyecek kadar güçlüydü." " Boran Gürsoy, bu dünyada ölüme layık bir adaydı." Bir kişi sayesinde hayatım değişti. Geçmişin yüzüyle karşılaştım. O kişi başarılı bir askerdi. Duygular karışır, insanlar değişir ama intikam öfkesi hiç bir zaman yönü değişmezdi. Hep aynı sıcaklıkta ve hep aynı öfkeyle tekrardan önüme serilirdi. Bunu unutmayacağım, unutturmayacağım.
GÖNÜL GÖZÜ " TAMAMLANDI "
Basit bir hikayeden ibaret burada okuyacakların, aşk var mesela, vicdan var... Kötü çocuklar, saf kızlar yok. Adam gibi adamlar. Kadın gibi kadınlar var. Profesyonel değilim, bu yüzden oldukça fazla hata olduğunu söyleyebilirim. O hatalar için şimdiden af diliyor, okurken keyif almanı umuyorum.. BegenmeniZ dileği ile. hadi selametleeeeee ♡Concluída
BİR ŞEHRİN HİKAYESİ(Tamamlandı.)
WATTPAD HİKAYELERİNDE FARKLI BİR KONU SİZLERLE.. GÜZEL BİR HİKAYE DAHA SİZLE... İSTANBUL'DA YAŞANA BİR AİLENİN SİVAS'A UZANAN HAYAT HİKAYESİ SİZLERLE... SİZLERİ GÜLÜMSETECEK, İÇİNİZİ ISITACAK BİR AİLE HİKAYESİ ZEVKLE OKUYACAĞINIZI UMUYORUM.Concluída
KADER OYUNU
Kilitli Kapılar, Saklı Sırlar... Koşarak kaçtım o evden, bir daha geri dönmemek üzere. Ama peşimde bıraktıklarımın izleri vardı-morarmış yanaklarım, yara içindeki ayaklarım ve cebimde yalnızca 300 TL... Gidecek yerim vardı, ama içimdeki boşluk daha büyüktü. Tam o anda karşıma çıkan annemin eski AVM'si... Orada bir anlığına bile olsa geçmişin sıcaklığını hissetmek istedim. Ama içeri girdiğimde farkında olmadan bir tuzağın içine çekildiğimi bilmiyordum. Bir asansör, içindeki yabancı bir çocuk, aniden kesilen elektrik... Ve karanlık. Kapılar açılmadı. Saat ilerliyordu. Ancak bu sadece bir tesadüf müydü? Yoksa en başından beri planlanmış bir oyunun parçası mıydık? Gerçek, soğuk bir rüzgar gibi içimi titretirken kulaklarımdan bir isim uğuldandı: Babam. Benim için tasarlanan bu kaderden kaçabilecek miydim? Yoksa bir kez daha ona boyun eğip geçmişin gölgelerinde kaybolacak mıydım? Ve en önemlisi... Buradan gerçekten çıkabilecek miydik? avm den 7 kişi nasıl çıkabilicekti böylesine düğümlenmiş bir olayın ortasında? __________________________________________________________________________________ Merhaba, ben beyza yıllardır yazar olma hayaliyle kendi başıma hikayeler yazıp arkadaşlarıma göstere göstere bu yollara geldim açıkçası ,duygusalım biraz ilk defa kitap yayınlıyorum. tutacağını düşündüğüm bir kitap ile başbaşayız seninle (: iyi okumalar o zaman <3 "BU KİTAPTAKİ HER ŞEY KURGUDAN İBARETTİR."
GEÇMİŞTEN GELEN AŞK
Nur, çocukluğuna uzanan sisli bir yolda yürüdü uzun saatler. En büyük acıları yaşadığını düşündüğü her günü bir bir izledi şuan ki gözünden. En güzel zamanlarının, en masum hallerinin o zamanlar olduğunu düşündü çocukluk halini izlerken. Oyun oynuyordu arka avluda. Yanında kızlar da vardı ama sanki o başka bir şeylerle ilgileniyor gibiydi. Gözleri elinde tuttuğu bir şeyden ayrılmıyordu neredeyse. Sonra kaldırdı gözlerini ve ürpermesine neden olan bakışlarını ona çevirdi. Sadece bakışlarını çevirmemişti üstelik yaklaşıyordu ona. Hiç beklemediği bir anda kendisiyle yüz yüze gelmek içine dokundu Nur'un. Hayatın omuzlarına yüklediği tüm acıları oracıkta bırakıp onunla bir bütün olmak istedi tüm kalbiyle. Yeniden çocuk olmak ve bu sefer hiç büyümemek istedi. "Neden ağlıyorsun?" dedi Küçük Nur. O an fark etti yanağından süzülen yaşları. Önünde çömeldi ve uzanıp yanağını okşadı. "Yaralarım çok derin, kaldıramıyorum.". Küçük Nur yüzüne uzandı ve o an elindeki şeyi fark etti. Mendili... Yaşlarını sildi usulca. Ardından mendili uzattı ona. "Bu senin ve ona tutunursan acı kalmayacak.". Sonra uzaklaştı yanından. Nur elindeki mendile bakakaldı. "O buralara gelmemin nedeni, her şey onunla başladı. Ona tutunursam nasıl acım dinecek?". Küçük Nur arkasına döndü tekrar ve kocaman bir gülümseme belirdi dudaklarında. "Onu sana getirene sarıl. Şans ver ona. Acının kaynağını kurut ama kaçarak değil, elini uzat göreceksin." *** "Şuan sana o geceyi hatırlatıyor bu mendil biliyorum. Ama benim için senden kalan en değerli şeylerden biriydi bunca zamandır. Şimdi tekrar sana döndü. Aynı yıllar önce olduğu gibi. Bende misafirliğini tamamladı ve senin oldu tekrar. Bu gün değil belki ama bir gün hatırlattığı şeyin yine ilk tanıştığımız gün olması için elimden geleni yapmaya razıyım ben. Sadece bir şans ver yetConcluída
Kumdan Kaleler
İz ayakta dikilmeye devam ederek ellerini pantolonunun arka ceplerine yerleştirdiği sırada kızı tepeden tırnağa süzdü. Güzel olduğu su götürmez bir gerçekti. Kalın ve biçimli dudakla, küçük kibirli bir burun, açık renk kirpiklerin çevrelediği kahverengi gözler ve sarıyla açık kahve arasında dalgalı saçlar belki bir başkasında son derece sıradan bir görüntünün ayrıntılarını oluşturabilirdi ancak kızın, bebeksi bir yüze sahip olmasını sağlamıştı ve bu durum İz'e tuhaf bir şekilde çekici gelmişti. Hâlbuki adam bu kadar çok süslenen kadınlardan hoşlanmazdı ve Sare karşısında şıkır şıkırdı ama işte... Bir şey vardı, kızda adama çekici gelen bir şey vardı. Öyle bir şey ki, tanımlaması zordu. Bakışlarını uzun uzun kızın üzerinde gezdirdikten sonra arsızca gözlerinin içine bakarak "Müzik mi okuyorsun?" diye sordu. Senli benli hitabı nedeniyle Sare'nin kısa bir an kaş çattığını fark etse de kız çabuk toparlandı. "Resim okuyorum ben." İz serseri bir gülüşle kaşlarını kaldırırken "Bu kadar güzel kızlar olduğunu bilseydim," iye mırıldandı. Kısık sesi, beğenisini fazlasıyla belli etmişti. "Daha önce gelirdim." Sare dişlerini birbirine bastırırken yapmacık bir gülüşle gözlerini kıstı. "Densiz misiniz?"Concluída
MAVİYE YAKIŞAN HAKİ// (VATAN AŞIKLARI SERİSİ 1) // ASKIDA
Ala&Savaş Biz mavi ve hakinin birleşimiydik. 🇹🇷 Komando, Türk Silahlı Kuvvetlerinin çelik bilekleri. Bazıları bir adama, bir akla, bir aşka kendini adar. Bizse kendimizi dağa, taşa, vatana adamış insanlardık. Herkes evinde huzurla gözlerini yumsun diye uyumayan, yüce gönüllü, gönüllerinde tek aşk olan insanlardık. Dağların aslanı, göklerin kartalıydı komandolar. Biz hem aslan hemde kartal olabilmiştik. 🇹🇷 "Sana fena aşığım," dedi beni kucağına alırken. Uyuyor muydum, uyanık mıydım bilmiyordum. "Sana," diye fısıldadım ve kendimi kollarına bıraktım. Güvenini taşıyan sıcaklığa teslim oldum. TELİF HAKKI KENDİME AİTTİR HERHANGİ BİR ÇALINMA DURUMUNDA ADLİ İŞLEMLERİMİ GERÇEKLEŞTİRECEĞİM. Yazılma: 10 Mayıs 2022 Yayımlanma: 22 Temmuz 2022
MERYEM
..ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ.. (...sonra da ona döndürüleceksiniz...) "benim hikayem bir adamla başladı" Meryem... Geçmişini unutan kanadı kırık bir güvercin.Cihangir... Bir ay kadar parlak ve heybetli. Fatıma... Pamuk elli narin bir çiçek... Kanadı kırık güvercinin sığındığı bu ev ona bambaşka duyguları hissetiren bir limana dönüşüyor. Ama geçmişim... Aslım kim? Hikayem neydi? "Boş bir sokakla karşı karşıyayım. Boş! Etrafta koşuşturan, bağıran insanlar hariç boş! Martı sesleri kulağımı tırmalarken bile boş! Şu önümde mendilini almam için ısrar eden çocuğun gözleri bile boş! İnsan göğüs kafesini duygularla dolduramayınca her detay boş geliyormuş. Size kendimden bahsedeyim. Ben... Ben... Bir saniye. Ben... Yutkunuyorum. Durun söyleyeceğim. Ben... Siyah saçlı, büyük gözlü kız. Ben... BENİM KİM OLDUĞUMU SÖYLEYECEK BİRİ YOK MU?"Concluída
Yağmurla Gelen Aşk
Minik Çöpçatan'a gelen ilgi umarım ilk hikayeme de gelir :) İşte İlk hikayem Yağmurla Gelen Aşk sizlerle... Keyifli okumalar. 7 Mayıs 2013 tarihinde yayınlananmaya başlanmıştır. © Tüm hakları saklıdır.Concluída
DİĞER YARIM (YAZGI SERSİ4)
Var mı daha ağır yük , hasret çekmek kadar. Yaşama sebebimsin, ekmek kadar su kadar.Ayrılığın hasretin herşeyin bir hazzı var. Seni anmakta güzel seni özlemek kadar...
Ben Yaren Asi Gürsoy; Bu hayatta sadece üç duygu bilirim; öfke, kin ve nefret... "Her ne kadar tatlı bir hikaye görüntüm olsa da altında ki acı onu maskeleyecek kadar güçlüydü." " Boran Gürsoy, bu dünyada ölüme layık bir adaydı." Bir kişi sayesinde hayatım değişti. Geçmişin yüzüyle karşılaştım. O kişi başarılı bir askerdi. Duygular karışır, insanlar değişir ama intikam öfkesi hiç bir zaman yönü değişmezdi. Hep aynı sıcaklıkta ve hep aynı öfkeyle tekrardan önüme serilirdi. Bunu unutmayacağım, unutturmayacağım.
Mais detalhesDiretrizes de Conteúdo