YILAN

Ankara'nı kuru ayazı yüzümü bıçak darbeleri gibi çarpıyordu. İpler yüzünden artık bileklerimin acısını hissedemiyordum vücüdumda ki yaralar uyuşmuştu. Yavaş yavaş bilincimi kaybettiğimi hissediyordum ama buna sonsuz bir şekilde karşı çıkıyordum. Burdan canlı çıkıcaktım ve çıktığımda olucakları düşünemiyordum bile. İçimdeki sonsuz kinden güç alıyordum. Annemi düşündüm o babamı bırakmamak için herşeyi yapmıştı. Bana hep babama olan sevgisinin sonsuz olduğunu ve hiç pes etmediğini söylemişti. "Ama anne" diye düşündüm içimden "Benim bırakmamam gereken iki kişi var." Annemin gülümsediğini hissettim "Baban sana emanet unuttun mu? ve o çocuk" dedi "Bırakma. Bir işin sonunu getirmeden vazgeçemezsin Aden." ve sonra bilincimin kapanmaya başladığını hissettim ne olursa olsun burdan çıkacaktım hayatımda ki iki erkeği düşündüm. "Hiç bir şey bitmedi ve hatta yeni başlıyor." diye mırıldandım ve ne kadar dirensemde karanlık beni içine çekti.