AŞKIN BAL HALİ

Aşk, yeni bir yola başlayış. Bazen kendini buluş bazen de yok oluştur. Kendini ona bıraktığında gök yüzünde uçuyormuşsun gibi hissedersin, sanki hiç düşmeyecekmişsin gibi.
Ama düşersin çoğu zaman, hiç beklenmedik bir anda çakılırsın sert toprağa. Sonun da paramparça olur ruhun, bedenin, her yerin.
Senin güneş ve ışık sandığın o kalp aslında taş ve buzdan farksın bir dağdır. Sen gülsündür, o diken, sen aşksındır, o acı, sen cennetsindir o cehennem. İşte aşk bazen böyledir. Senin özgürlük sandığın bir esaret.
Sevmiştim onu, çok sevmiştim. O ise belki benim adımı bile bilmiyordu. Sadece onu uzaktan izliyordum. Gülüşünü yürüyüşünü, bitmek bilmeyen enerjisiyle etrafımda dolanırken saçlarını geriye doğru savuruşunu.
Kalbim onu istemişti. O benim kaderimdi. Eğer kaderim değilse kalbim onu niye bu kadar istesin ki? Bundan o kadar emindim ki. Diğer bütün ihtimaller anlamsızdı benim için. Peki ya yanılıyorsam, kaderimde ki kişi gerçekten o muydu?