Ne Kız Ama !

İhanet affedilir mi? DİLŞAH VE SAVAŞ ARSLAN 02.04.2026

Bir adamın gölgesi bu kadar koyuysa, orada güneşin doğmasını beklemek aptallıktı.

Kimi kaderler, sevdiğini kaybederek tamamlanır... Efsun, hayattan aldığı tüm yaralara rağmen dimdik duran bir kadındı. Berkan ise yıllar sonra pişmanlığın ateşinde kavruldu. Onları bir kez ayıran kader, yeniden birleştirdi - ama bu kez bedel, bir kalbin susmasıydı "Nasip derlerdi... Oysa kader bazen en sevdiklerini senden alır."

Ben Cengiz Doruk. 180 cm boyunda, kumral saçlı, mavi gözlü, 85 kiloyum. Güçlü bir Mafya Babasına çalışıyorum. Patronumun adı Ramazan Aynaoğlu ve onun için herşeyi yaparım. Âdeta kardeşim gibi severim. O da beni kardeşi gibi sever. İkimiz de birbirimiz için her şeyi yaparız, canımızı bile veririz.

Miran arkasına dönmeden yürümeye başladı. "Gel," dedi yalnızca. Avşin sessizce peşinden gitti. Ayakları taş zemine çarpıyor ama sesi çıkmıyordu sanki. Her adımda biraz daha kaybolduğunu hissediyordu. Odasına geldiğinde durdu. İçeri geçti. Yatak, bir dolap, sade bir halı... Ve soğuk. Hiçbir yer sıcak gelmiyordu. Miran kapının eşiğinde durmuş, gözlerini kıza dikmişti. "Burası senin odan. Benim odam başka. Bu evde bana soru sorma. Gözünü eğme. Bana bakarken korkma da, sevgi de bekleme. Seni istemedim. Seni sevmedim. Seni almadım. Sadece bu kan dursun diye geldin buraya. Unutma." Avşin gözlerini kaçırmadı. Dudakları titredi. Ama cevap vermedi. Miran bir adım daha yaklaştı. "Burada ezilmemek istiyorsan kuralları öğren. Hizmetçiye karışma. Söz söyleme. Evde bana ait olan hiçbir şeye dokunma. Bugün dinlen. Yarın işler başlar." Sonra arkasını döndü ve odadan çıktı. Kapı kapanınca oda daha da karanlık oldu. Avşin, yatağın kenarına oturdu. Ellerini kucağında birleştirdi. Ellerine baktı. Bu ellerle neye tutunacaktı? Kime dokunacaktı? O gece, gözyaşlarını içine akıtarak yastığa başını koydu.

"Söylesene bana,annen hiç mi sevmedi seni?"dediğinde kalbime bir ok saplandı, "annende bulamadığın sevgiyi bende arama,hemde hayatımda bir kadın varken!" Dünya mıydı sarsılan yoksa ben mi.söyledikleriyle kaskatı kesildim.sağ gözümden bir damla yaş süzüldü. "Hiç mi sevemezsin beni,"diye sordum kısık çıkan sesimle. "İlk ve son kez söyleyeceğim ister dinle ister dinleme,sikimde değilsin!" Haberi yoktu ama aylar sonra onun tüm merkezi olacaktım,bu söylediklerinin bedelini ödeyecekti.bu yasak aşk günü geldiğinde yasal aşk olarak anılacaktı. """""""""" Yasak aşk 2 kitabıyla devam ediyor. 🤎 Ve şimdi o vardı, tüm dağları ve belkide benide tarumar edecekti. Ama en önemlisi biz vardık. Ve artık gerçekler gökyüzüylede kavuşmaya başladı. Bu aşk bir feryadla son bulabilirdi. Önemli olan sahip çıkmaktı, belkide biz sahip çıkamadık.

"Seviyorum seni." "Anlamadım?" "Anlamana gerek yok, yaşayacaksın." Gözlerine baktığımda beni seven değil, derinliklerine kadar öfke duyan bir adam görüyordum. Ya gözleri yalan söylüyordu, ya da sözleri. Yalancı bir insan olmadığını biliyordum, dürüst bir insan olmadığından da oldukça emindim. Ortası bir adamdı, işlerin gidişatına göre kendi yolunu belirlerdi. Peki benim onun yolunda ne işim vardı? "Gözlerime bak! Ben senin düşmanın değilim. Senin için ona düşman oldum. Sana kızgın değilim, kırgınım sadece. Benim yerime ona gülümsediğin, dokunduğun, sevdiğin için. Beni değil, onu gördüğün için." İşaret parmağıyla yüzüme dokundu korkakca, daha sonra okşadı. Duvara öyle bir sinmiştim ki, nefes dahi almıyordum. Salonda duyulan tek ses ona aitti. "Sen kör, sağır değilsin, Meyra. Neden beni duyup, görmedin." Öyle bir söyledi ki, benim kör ve sağır olmam onu daha mutlu edecekmiş gibi, içindeki ateşi azda olsun söndürecekmiş gibi. Şiir gibi konuşuyordu. Benim duyduklarım gönül okşayan sözler değil, zehirdi.

Kızın küçüktür, Resul. Ve kuma olacak."Bu cümle, Arîn'in hayatının son sözüydü. Bir abisinin işlediği cinayetin bedeli, onun genç bedenine ve ruhuna ödetilecekti. Ailesi, oğullarının canı karşılığında onu, gaddarlığı dillere destan olan Baran Ağaya'kan bedeli ' olarak verdiler. Hiçbir suçu, günahı olmayan Arîn, bir mal gibi pazarlığı yapılan, duyguları sorulmayan bir 'kan bedeli'ydi.Baran'ın konağına getirildiği ilk anda başlayan işkence, sadece fiziksel değildi. Avlunun ortasına atılıp aşağılanması, "bu evde bir hizmetçiden bile değeri yok" denilerek insanlığından soyutlanması, onu bir 'hiç'e dönüştürmek içindi. Odası bir zindan, bakışlar bir hançer, suskunluk bir kabullenme bekçisiydi.Ancak Baran'ın hesaba katmadığı bir şey vardı: Arîn'in adı, 'Ateş' anlamına geliyordu. Ve o ateş, en karanlık zindanlarda bile sönmeyen bir kördü. İçindeki bu direniş, ne yalvarış ne de başkaldırıydı. Sessiz, dik, ve yıkılmayan bir onurdu.Bu öykü, bir kadının, kendisini 'hiç' olarak gören acımasız bir dünyaya, sadece var olarak meydan okuyuşunun hikayesidir. Bir mal değil, bir insan olduğunu kanıtlamak için, ruhundaki ateşi söndürmemenin verdiği amansız bir iç savaştır.

Diyet ile ilgili kitaplara bakarken beni buldun ve okuyup okumamak arasında gidip geliyorsun. Üstelik, diyet hakkında milyonlarca yazı ve kitap okumuşken. Şimdi diyeceksin ki, bu kız kaç kere diyet yapmış ama sonu hep hüsran. İşte, beynimizde bu düşünceyi bitirince gerçek sonuca ulaşabiliyor muşuz. Yeniden ve son kez deneme kararı aldım. Bu sefer olacağına adım gibi eminim :) Düşünsenize artık kimse bana balina, şişko veya tombiş diyemeyecek. Sırf bunun için bile kilo verebilirim. Bir de kendime vereceğim ödüller için. Şimdi, hala benimle olmak istiyorsan, ilk bölümden itibaren oku ve bana mesaj atmayı unutma. Diyet ve spor arkadaşı arıyorsan ben yanındayım ve sana güveniyorum. ŞİMDİ BENİMLE YENİDEN DOĞMAK İSTİYOR MUSUN??? @Tüm hakları saklıdır.

Önceki adıyla AKLIM HEP SENDE yeni adıyla GÜNAYDIN ESMA Esma, geçmişin acılarını geride bırakmak isterken kendini yeniden aynı hikâyenin içinde bulur. Bir zamanlar sevgisini hiçe sayan Mehmet, şimdi geç kalmış bir kalple karşısındadır. Ne var ki, Esma artık o eski Esma değildir. Yıllar, ikisini de değiştirmiştir; biri sevmeyi yeni öğrenmiş, diğeri sevilmemeye alışmıştır. Şimdi ise aynı şehirde, aynı sessizlikte birbirlerini yeniden keşfetmeye çalışırlar. Aşk ikinci bir şansı hak eder mi? Yoksa bazı kalpler bir kez kırıldığında, bir daha hiç eskisi gibi atmaz mı?