STRONG.

Bir an herşey rüya olsun istemiştim. Şimdiden özlüyordum onları. Ne yani bu kadar çabuk mu karar vermiştim . Bu kadar çabuk mu inanmıştım öldüklerine. Hayır.. Sadece imkansızdı biraz. Şuan gözlerimin önünde apartman küle dönüyordu. İçinde ailemle beraber. Ne düşünmem gerektiğine dair hiçbir fikrim yoktu. Fikrim olması için de düşünmem gerekmiyor muydu zaten. Tarif edemeyeceğim duygulara şahitlik ediyor ve her geçen saniye yeni duygular katıyordum. İçeri hızla giren itfaiyeler, bana engel olmaya çalışan polisler ve sokağın başında benimle beraber bekleyen ambulanslar. Hepsinin siren sesi birbirine karışmıştı. Yere oturdum. Sadece.. İzliyordum. Bir insan öldüğünde en son düşünme yetisini kaybedermiş. Ama şuan ben düşünemiyordum.