KOYU KAHVEM

"Seni seviyorum Efsun."
"Bende seni seviyorum Cihan."
Ellerini, sıkıca tuttuğu o küçücük ellerimden çekip yüzüme kaydırdı ve yavaşça yanaklarımı okşadı.İki elinle suratımı avuçluyordu.Kalbim sanki kulaklarımda atıyor,nefes nefese kalmıştım.Boğazımda vücuduma ait olmayan bir şey vardı ve nefes almamı engelliyordu.Gözlerimi yavaşça kapadım.Kendimi şuan onun kollarına bırakmak istiyordum.Şimdi , şuan, bu an hiç bitmesin tarihe gömülsün ve hatta benim sonum olsun, son anım olsun istiyordum.Gözlerimden birer damla yaş düştü.Gözlerim yanıyordu. Bu koca adam benim içime bu kadar kısa sürede nasıl işlemişti.
"Gitmem lazım.Yapamam burada. Biliyorsun seni incitmek en son istediğim şey.Yanında durdukça sana zarar veriyorum.Gitmem lazım Efsun.Lütfen ağlama beni daha çok üzüyorsun.Senin üzüldüğünü görmek beni mahfediyor. Ama sana bunca yaşattığım şeyden sonra burda duramam. Sana hiç bir şey olmamış gibi sarılmamı isteyemezsin.Bu sana haksızlık olur.Göremiyorsun.Kötüyüm sana zarar veriyorum."