Mrs. Chocolate and Mr. Broccoli

Eerst begint het met hem...

"Ik waarschuw je alleen maar."
"Je hebt een mislukte broccolikop." Zeg ik fel.
Hij kijkt me amuserend aan.
"Je gaat zo echt de verkeerde kant uit, dat weet je toch wel?"
"Ik ga naar huis, dus nee ik ga helemaal niet de verkeerde kant uit." Ik zucht overdreven.
"Ben je achterlijk of zo?"
"Nee, mijn niveau van denken is gewoon te hoog voor jou. Maar maak je geen zorgen hoor er zijn sowieso nog mensen die hetzelfde lage niveau dan jou hebben alhoewel dat betwijfel ik, lager dan jou bestaat niet." Kaats ik terug. Hij wordt rood en zwijgt, maar al snel verschijnt er terug een grijns op zijn gezicht.
"Hm, pittig. Daar hou ik wel van."
"Nou eet dan een kiwi, daar zitten genoeg pitjes in."
"Je hebt echt geen gevoel voor humor."
"Jij hebt een bavianen kop zonder tanden." Bijt ik hem toe. Hij rolt met zijn ogen.

Maar dan is er nog iemand.

"Dit is een vergissing. Ik hou alleen van jou." Zegt hij wanhopig.
"Nou dan hebben we al die maanden toch iets gemeen gehad." Grinnik ik. Hij kijkt me glimlachend aan.
"Ik hou namelijk ook heel veel van mezelf." Zeg ik geamuseerd. Zijn glimlach verdwijnt in één oogopslag.
"Je weet dat ik het niet zo bedoelde." Zegt hij wanhopig.
"Loop naar de hel." Ik kijk hem koel aan. Ik toon geen teken van emotie, dat verdient hij ook niet na alles wat hij heeft gedaan, ik heb al genoeg emoties los gelaten om hem. Ik draai me om en loop weg.

Maar dat ene vervelend stuk Broccoli blijft mij maar irriteren.

"Ik had je gewaarschuwd." Hij kijkt me lachend aan.
"Jouw broccoli kop wordt met de dag erger." Ik kijk hem uitdagend aan.
"Je had maar naar mij moeten luisteren." Zegt hij grijnzend.
"Sorry? Ik hoor je niet, je te grote ego zit in de weg." Zeg ik geïrriteerd terwijl ik hem aan de kant probeer te duwen.
"Je bent dommer dan ik dacht, Annastesia Liziano." Ik draai me met een ruk om.
"Hoe weet jij mijn naam!" Zeg ik woest. Hij kijkt me aan met die mislukte grijns die ik er zo liefst mogelijk wil afslaan. God, ik haat he