Başlangıç :)

Çevremde anlatılan korkunç hikayelere ve olaylara pek önem vermezdim. Bu kadar olamayacak olayların nasıl olur da gerçek olabileceğine ikna olmazdım aslında. İnsanların bu tür hikayeleri biraz ürpererek çoğunlukla merak ve zevkle dinlediğini görmek beni şaşırtırdı. Çok fazla abartıldığını, zaman kaybı olduğunu düşünürdüm. Taaa ki aklımın ucundan bile geçemeyecek, beni çok korkutan bu olayı yaşamadan önce. Bir başkasından dinlemiş olsam kesinlikle inanmazdım ve abarttığını hatta saçmaladığını düşünürdüm.

Bu yaşadıklarımdan sonra insanlardan bu tür hikayeleri duyduğumda artık gerçek olabileceğine inandım.

Beş senedir bu evde yaşıyoruz. Büyük oğlum ve eşim sabahları aynı saatte evden çıkarlar biri okula diğeri işe gider. Oğlum okuldan sonra dershaneye gittiği için akşamları babasından on beş dakika sonra eve gelir.

Büyük oğlum 14 yaşında, küçük oğlum ise dört yaşındaydı. Onlar evden gidince küçük oğlumla birlikte vakit geçiririz. Bir sene öncesine kadar küçük oğlum yanımdan ayrılmazdı. Odada yalnız kalamazdı hep ağlardı. Bir senedir de hep odasında olmak istiyor ve yanına kimsenin gelmesini istemiyor. Ben daha çok bu durumdan memnun oluyordum. Artık korkularını yendi diye de çok seviniyordum. Onu bazen oyun oynarken kapının arasından gizlice izliyordum. Sanki yanında arkadaşları varmış gibi konuşuyordu. Çocuk işte deyip, konuyu direk hayal dünyasına bağlıyordum. Aslında olay hiç de öyle değilmiş.