Theory of change

Godziny za godzinami...
Dni za dniami...
Lata za latami...

Uczucie, które czułam w tej konkretnej chwili rozpływało się po całym moim ciele. Miałam wrażenie, że czuję je w każdej kości, żyle, mięśniu i tkance. Pochłonęło mnie w całości i było o wiele przyjemniejsze od wszystkich wydarzeń tego lata. Spokój... Przyjemny, bardzo przyjemny spokój.

Ale czy to wszystko miało się tak zakończyć? Wszystkie głupstwa tego lata miały mieć koniec na moim parapecie przy akompaniamencie bębniącego deszczu? Może tak... może po prostu nie miałam się zmieniać... bo... czy było to potrzebne? Może to nie miało mieć żadnej kontynuacji, a ja niepotrzebnie próbowałam się tam doszukiwać większego sensu? Czy czas już to zakończyć i robić dalej to, co wcześniej? Togo miałam się dowiedzieć...

Oto moja opowieść. Opowieść o tym, jak musiałam się zmienić tylko dlatego, że dzisiejszy świat tak bardzo przytwierdził mnie do ściany, pchnął nad przepaść i stwierdził, że nie jestem stworzona do samotności. Odebrano mi dawną siebie... Co dadzą mi w zamian?