EHVEN~İ ŞER

Kimileri iyiliği fısıldar,kimileri kötülüğü.Aslında neyi solursak kalbimize o dökülür dilimizden . Çoğu dökülen kelime fısıltı gibidir,çok az duyulur belki duyulmaz,belki sen bile anlamazsın.Ben iyiliği soludum kalbime iyiliği fısıldadım tüm benliğimle,ama çığlık çığlığa ulaşan okadar kötülük vardıki,insanlara iyiliği fısıltı kaldı yanında,duymadı kimse görmedi içimdeki iyi adamı... Belkide değişim süreciydi benimkisi artık bende duymuyorum o fısıltıları bende görmüyorum içimdeki iyi adamı.Öldü iyi adam kimse bilmeden.Bende kötü biriyim artık herkes kadar bende karanlığım.Oysa bir ışık süzülseydi bir fısıltı gibi karanlığıma kapılırdım o zaman o masumluğa.Bu adam artık kötü karanlık,korkuyor artık hiç olmadığı kadar,onu gülümseten içini ısıtan masumuda karanlığına boğmaktan.Belkide alıştı adam karanlığına herkesin onun önünde diz çökmesine iyiyken kimse duymazdı,onu görmezdi ama o kötüyken gördü onu.İçindeki masumluğuyla.Sevdi adam o masumu belkide aşık oldu.Belkide yeni bir değişim s