Kağıt bir gemi

Gözleri ışıl ışıldı o sabah. Uykularının en derinini uyumuştu. İlk kez yorgun değildi. İçi kıpır kıpır kahvaltıya oturmuştu ki kendini gördü karşı sandalyede adeta irkildi. Bağırmak istiyordu ama sesi boğuktu. Bağıramıyordu. Sonra sustu. Gözlerine baktı kendinin nasıl da bıkmıştı herşeyden. Dokunmak için tam kalkacaktı ki yanına bir adam oturdu. Dudaklarına dayadı dudaklarını ama kendini çekti sevmiyordu çünkü. Bu adam onun sevdiği adamdı ama sevmiyordu şimdi. Şimdi nefret okunuyordu gülen suratından. Erken ölmüştü sanki. Ve Seher dokundu kurtardı o anlamsız rüyadan Beni... Anlatmak istedim her anı. Ama düşünüp tartmam gereken şeyler var.. Mert doğru adam değildi. Sevmiyordum. Bunu ona nasıl anlatacaktım ben.. En iyisi arayıp kahvaltıyı dışarda yapmak istediğimi söylemek. Zaten 1 haftadır bunun sözünü vermiştim..