Sen hep mavi kal

Yine elime aldım kalemimi kağıdımı,sana bir mektup yazıyorum..
Hiç okumayacağını bile bile hemde..
Delilik bu.
Zaten sen benden gittin gideli deliyim ben.
Tamam hep vardı bişeyler zaten ama bu sefer farklı,çok farklı deliyim.
Biliyorum, aklının ucundan dahi geçmiyorum.
Ama hiç değilse beni düşünmediğini düşün.
Yani ne bileyim, aklına geleyimde bir kere,
Ne kadar kalırsam orda, benim için kâfi.
Çünkü ben seni hatırlamakla kalmıyorum, seni yaşıyorum.
Boş bakıyorum şuan kağıda ama doluyor gözlerim.
Kulaklığımı takıp seni unutmaya çalışıyorum.
Kulaklığımı takıp parçalara ayırıyorum seni.
Ama ne yaparsam yapayım,küçültemiyorum gözümde.
Gittikçe büyüyorsun, bana sığmıyor, taşıyorsun.
Sadece ''Nasılsın?'' dediğin halde,
Beni sevdiğini düşünecek kadar paranoyağım şimdi.
Oysa sen kendinden kaçarken bir an bana çarptın hepsi bu.
Tamamen bir kazaydı. Ve sen burnun dahi kanamadan çıktın.
Ben ise ağır yaralıyım.
Ne kadar gidersen git benden,
Unutma ki geri dönmek hep mümkün,
Ben ''yine gel'' diyebilecek kadar küçülebilirim gözlerinde yeniden.
Ne yaparsan yap, seni yinede sevebilirim.
Bana yaptıklarının hepsini bağışlayabilirim.
Bu kadar şey yapabiliyorum ama senden çıkıp kendime gelemiyorum.
Yolumu kaybettim, ve haritam sol yanında kaldı.
Beni sana kadar getirip, geri dönüşümü öğretmedin bana.
Sen bana sadece seni daha ne kadar fazla sevebileceğimi öğrettin.
Susmak için daha çok yazmalıyım. O yüzden bu gevezeliğim.
İçimi dökmek istemiyorum daha fazla; kirlenme diye.
Hayatımdan silicem derken hafifçe tozunu alıyorum..
Uzun lafın kısası;
Seni yaşamanın en kötü yanı seninle olamamak.
Umarım sen mutlusundur..
Üzülme sakın, kendine iyi bak, ve sen hep mavi kal.
Gülüşünden öpüyorum..