The Last Stand

"Break na tayo.." tatlong salita na dumurog sa puso ko.

Pero di ako papatalo. Literal na baliw ako.

"Rebisco gusto mo?" I offered him a biscuit. Favorite niya kasi yun.

"I mean, di ka gusto ng mommy ko." sabi niya. Alam ko naman yon. Una palang pinagtatabuyan na ako ng mommy niya. Pero di ako papatalo.

"Mas lalo naman ako noh! Di ako pumapatol sa matanda!" kako sabay irap.

Alam ko ang gusto niyang sabihin. Ayoko lang papuntahin don ang usapan. Ayoko.

"Hay. Gusto ko ng space para sa ating dalawa. " naiirita niyang bulyaw sakin.

Umusog ako ng kaunti. "Oh ayan, space!"

"Ano ba? Gusto mo pang diretsuhin kita ha? Ayoko na sayo. No. Let me rephrase it. Ayoko sayo simula palang. Pinagpustahan ka Lang naming ng barkada ko. Kasi alam nila na easy to get ka! At napatunayan ko yun. Hiwalay na tayo--" di ko siya pinatapos at agad na nagsalita.

"Bakit ba di mo maramdaman na mahal kita una palang? Ginawa ko naman lahat diba?" Di ko na napigilang maiyak.

"Kasi nga pangit ka that's the reason why kahit anong gawin mo, I will never love you! Isa ka lang hamak na nerd na nanghihimasok sa elite kong mundo. Sorry pero nakakadiri ka talaga. Ambaho-baho pa ng hininga mo pagnagsasalita ka. Sorry. Just leave me." sabi niya.

Ouch.

I don't know how will I respond. Grabeng panlalait yun ah.

"Fine. Pero pwede payakap? Kahit ngayon lang?" please.

"Ayoko. Bye."

At umalis na siya sa harap ko at iniwan akong luhaan sa park.

Hindi pa ako makagalaw sa pwesto ko. I want to run and beg para bumalik siya sakin. Pero para san pa? Just like what he said, pinagpustahan lang ako. NEVER AKONG MINAHAL AT NEVER PINAHALAGAHAN.

Wow. Just wow.

I came to realized everything.

That's what you want? I'll take vengeance.