Tras mi sonrrisa

Tras mi sonrrisa

  • WpView
    Odsłon 156
  • WpVote
    Głosy 2
  • WpPart
    Części 1
WpMetadataReadW trakcie
WpMetadataNoticeOstatnia publikacja niedz., wrz 4, 2016
Como te vistes o actúas no define quien eres o el pasado que tuviste, me puedo vestir muy colorienta y mostrado siempre una sonrisa....pero eso no significa que tenga un pasado muy bonito, ya que todo era de color asta mi 6to cumpleaños que todo se volvió gris. Todos creen que mi sonrisa lo es todo...pero lo que ellos no saben es que sin mi mascara sonriente soy un mar de llantos y una ráfaga de tristeza Mi nombre es Agustina y esta es mi historia
Wszelkie Prawa Zastrzeżone
#869
todopublico
WpChevronRight
Dołącz do największej społeczności pisarskiejOtrzymuj spersonalizowane rekomendacje dzieł, zapisuj ulubione dzieła w bibliotece oraz komentuj i głosuj, aby rozwijać swoją społeczność.
Illustration

To może też polubisz

  • Al Otro Lado De Mi Vida © ✔️
  • Del Odio Al Amor -Naxi-
  • Un nuevo camino
  • Depresión.
  • yo en Boku no hero
  • -ѕσмєσηє ƒσℓℓσє мє- 𝙱𝚜 𝙰𝚞 (terminada)
  • Conquistando tu corazón
  • EL RESPLANDOR DE LA LUNA (terminada)
  • Para siempre, Mi primer gran amor  (Lisa y tú) (+18)

Vivir a medias basados en el conformismo muchas veces eso no es vivir, perdemos los días con la esperanza de que estamos haciendo lo correcto y que para los ojos de las personas es aceptable... pero nos estamos olvidando de lo más importante del vivir: Saberse libres. Tenía apenas diecisiete años cuando mi vida se transformó para siempre, sin darme cuenta fui perdiendo lo que más me importaba con el pasar de los años, todo cambió... yo cambié. Ahora simplemente no me reconozco, veo mis manos, mi cuerpo, toco mi rostro, mi cabello y parecen ser los de alguien más; y es que cuando entregas todo por amor simplemente te quedas vacía y marchita por dentro. Me enamoré de él sin siquiera sospechar de lo que se avecinaba, tan ingenua como siempre. Ahora los días han dejado de significar, se han vuelto eternos, las horas insufribles, los minutos un tormento y los segundos mi propio infierno... He tenido de sobra para pensar en mi vida, mi patética vida. He tropezado y me he levantado... vuelvo a caer y con cada tropiezo me vuelvo más débil... hay días en los que dejo que mi mundo se venga abajo y la soledad, mi fiel compañera, tome posesión de mi cuerpo, dejándome embriagar por sus palabras y dejando que fluya en mi interior. Dicen que el tiempo puede sanar las heridas. Pero lo que no nos dicen, es que las cicatrices siempre nos recordarán el pasado, que la sensibilidad esquiva el razonamiento y éste, a su vez, desgasta la entereza... Dicen que de todo se aprende, pero cuanto daría por qué no siempre las lecciones fueran tan dolorosas. Nota: este libro es totalmente mio, producto de mis días felices y tristes.

Więcej szczegółów
WpActionLinkWytyczne Treści