Güven

Gün gelir devran döner ile başlayan ata sözü çok doğru.Sen bana ilk günlermizde kaybetme korkum yoktu diyordun.Ben ise her saniye her dakika her saat her gün her haftamızda kokunu özledim.Ellerini tutarken dudaklarının yumuşaklığını hissedebilmeyi özledim.Ben senin yanındayken bizi özledim.Minik ayaklarını gıdıklayıp küçücük burnunu ısırmayı özledim.Ben seni özledim.Allah kahretsin ki çok özledim.Bir ölünün mezarını özlemesi gibi özledim.Bir atın çayırlarda koşma isteği gibiydi benim seni istemem.Dünyanın yaşamasını sağlıyordu içindeki küçük alev topu.Ben bir dünyaydım sen ise içimi yakıp kavuran bir alev topu.Güneşti bütün gezegenleri ısıtıp aydınlatan.Aşkındı benim güneşim küçük ölü bir gezegendim ben.Şarkılar,şiirler,uzun uzun yazılar sayfalarca seni beni bizi anlatan şeyler yazdım ben sana.Ama bitti.Gittin.Paramparça ettin gönlümü,aşkımı,sevgimi SANA OLAN BÜTÜN DUYGULARIMI... Nefret bile edemiyorum senden.Nefret için bile biraz değerinin olması lazımdı.Ama nefreti bile haketmiyorsun.Güneşim söndü benim.Gittikçe donarak ölüyorum.İçimi yakan alev topu gitti.Hiç bir şey demek istemiyorum sana.Ne diye çıktın lan o gün karşıma ne diye allahın cezası bir tesadüf oldun da girdin hayatıma neden neden?