Tiyatro

Genç kız elindeki senaryoya tekrar baktı. Hayatımda bu kadar saçma bir senaryo görmemiştim diye geçirdi içinden. Yapacak bir şeyi yoktu katılmıştı bir kere. Hoca başlamaları gerektiğini söylediğinde sıkıntılı bir nefes verdi kız. Boğazını temizleyerek kendince saçma olan cümleleri okumaya başladı. Elinde olsa değiştirirdi ama boşver dedi kendi kendine.
"Bir kere çirkinim ben. Sevme beni!"
Cümlenin saçmalığından gözlerini devirmemek için zor tuttu kendini genç kız. Herşey dış görünüşlemi oluyor sanki. Öyle değil mi? Sıra Sonat'ındı. Biran önce bitmesini istiyorlardı her ikiside. Fakat çocuğun cümleleri farklıydı. Senaryoda yoktu bu cümleler. Doğaçlama diye düşündü kız. Doğaçlama olamayacak kadar güzeldi. Bir yerlerden tanıdık geliyordu kıza. Hadi dedi kendi kendine. Düşün düşün düşün. Kızın gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Victor Hugo'nun şiirini mi okumuştu Sonat? Kız şiiri ilk başta hatırlayamadığı için kendine kızmıştı biraz. Ama şuan onu düşünecek zaman değildi. Etraftaki insanlardan çıkan mırıltılardan da anlaşılacağı gibi herkes etkilenmişti bu şiirden. Kızın kendisi de dahil. Çok sevdiği şiirlerden biriydi zaten. Kız ilk defa birinden etkilendiğini hissettmişti o dakikalarda.
"Sevmek için güzele mi bakmalı?
Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?"