Sarmaşık

"Şimdi rahat uyu annem. Ne diyordu sanatçı? Koydum güzel düşleri başucuna uyu... Çok seversin ya hani, Kasımpatıları. Getirdim sana bir kucak dolusu. Yeter ki sen mutlu ol, annem. Mutlu uyu."
Sonra durdu genç kız, durabildiği kadar ayakta durmaya çalışarak. Toprağı yeni sulanmış bir mezarın önünde, öylece. Yağmurla bütünleşen damlalarına aldırmaksızın daha da sıktı yanında duran genç adamın elini. Acısını sırtlanmak istermiş gibi sarıldı genç adam kıza olanca gücüyle.
Gözleri yine duygudan yoksun, gözleri ifadesiz.
Gözleri...
Dipsiz kuyudan beterdi.