Marcus & Astrid

Marcus & Astrid

  • WpView
    Reads 589
  • WpVote
    Votes 27
  • WpPart
    Parts 7
WpMetadataReadMatureOngoing
WpMetadataNoticeLast published Sun, Sep 18, 2016
Yıl 2050, yine güzel bir güne uyandım demek isterdim ama uyumadım. Çünkü onlar da uyumuyor. Ben Astrid Kellen. 21 Haziran 2001 doğumluyum. Tuhaftır ki yaşım hala 18. Yaşlanmıyorum. Benimle beraber gerçeği bilenler de yaşlanmıyor. Her şey kendime"kim tarafından başlatılıyoruz hep yeniden" diye sormamla başladı. "Bizi yöneten kim? Bize hayatın içinde bu berbat senaryoları oynatan, katliamları ve ölümleri ya şatan kim? Kim bizi kontrol eden?" Keşke öğrenmeseydim. Keşke hergün evinden okuluna giden akıllı,güzel, çalışkan bir kız olarak kalsaydım. Etrafımdaki çoğu sevdiğim öldü. Onlara ne oldu bilmiyorum. Onları öğrendiğimizden beri peşimizi bırakmadılar. Onların kim olduğunu kestirmek imkansız. İnsan mılar yoksa başka birşey mi? Korkuyorum neye benzediği kurgusuz bu canlılardan. Neden buradalar bilmiyorum,ne istiyorlar? Neden bizi kontrolünde tutmaya çalışıyorlar?
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • MOR SÜTYEN  (Yarı Texting)
  • Mafyaymısmıs
  • ALİN | Gerçek Aile
  • MESAJIN HEDEFİ ŞAŞTI // TEXT
  • Futbolcunun aşkı | TEXTİNG |
  • YENGE | YARITEXTİNG
  • Gecenin Ucunda |  Texting
  • Göz Göze "40" Saniye | Texting
  • Sirayet|Texting
  • KORKUT / bxb

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

More details
WpActionLinkContent Guidelines