"BEST FRIEND won't Grow Apart even if They Don't see Each Other Everyday."
Totoo ba 'yan??
Para sa'kin Oo.. Pero para sa mga hindi naniniwala.. well, sino naman ako para pakielaman yung paniniwala niyo diba?
I'm just the simple, RedIceQueen.
Pero para naman doon sa mga naniniwala, bagay sa inyo ang story na 'to..
Ang story na 'to ay tungkol sa mga lessons ng pagkakaibigan. Or should I say, "FRIENDS" sa harap ng Camera, pero pano kung ang usapan ay sa likod na nang Camera??
Would they remained as friends or.. they would 'cause each other's fall?
If you wanna find out, read it!!
And one more thing na lang, kung wala kang kaibigan, try mong humanap! Ang sarap kaya sa pakiramdam ng may kaibigan..
So, iyon lang!!
Note: If your looking for an extra ordinary story, baka ito na yung hinahanap mo, 'cause this is not just your ordinary story but it is a story of one of those fairy tales that have a perfect protagonist.
Anyway, mag-basa na!!
TOTGA (Candy Stories #4) (Published under Bliss Books)
54 parts Complete
54 parts
Complete
Engineering students Pfifer and Ivan know that what they have is something special. Without a proper label between them plus an ugly twist of fate, can they manage to be together in the end--or will they remain as each other's TOTGA and nothing more?
***
May feelings na laging nandiyan, nakaabang kung kailan magpapapansin. Nakaabang kung kailan ako titisurin sa mga pamilyar na kanta, lugar, at salita. Magpapaalala sa isang mukha na hindi ko naman gano'n kakabisado pero pamilyar. Magpapaalala sa mga dating pakiramdam.
Malalaman mo raw kung sino ang The One That Got Away mo kapag narinig mo 'yong salita at nakaalala ka ng iisang tao lang; nakatisod ka ng mga dating pakiramdam; nangulila ka sa mga nakaraang saya; nakaalala ka ng mga pamilyar na sakit.
Sabi, time heals wounds at distance makes one forget. Bakit parang hindi naman effective? Bitbit ko pa rin lahat ng what if. Hindi pa rin ako makatakas sa maraming sana.
Ako ba ang bumitiw o siya? Tapos na ba kami talaga?
Ang sarap magtanong kaso...wala nga palang kami noon.
Disclaimer: This story is written in Taglish.