Yine bir gün, yine bir mutsuzluk, yine bir ben... İnsanları anlamıyorum, gerçek bir mutsuzluk varken neden sahte bir mutluluğu seçiyorlardı ki? En iyisi gerçek bir mutsuzluktu benim için.
Sekiz rakamından nefret ederdim hep.
Niye mi?
Mutluluk denen kelime sekiz harfti...
O kelimenin bendeki ifadesi, ben daha sekiz yaşımdayken sekiz yerinden vurulup öldürüldü... Herşey o gün siyaha döndü. İçimdeki mutluluk bi anda herşeyin alıp gitti. Mutsuzluk ve ben başbaşa kaldık.
Artık benim mutluluğum; mutsuzluğumdu.