DARBE

Geçmişi bırakmıyor insanın peşini. Sen ne kadar kaçarsan kaç tekrar tekrar geliyor karşına. Hiç beklemediğin bir anda tokat gibi yüzüne vuruyor gerçekleri. Ne kadar silersen sil, hatırlamamaya çalış hepsi tek tek çıkıyor sakladığın yerden. Sen unuttum desen de, geçmişten gelen bir ses, bir mesaj tekrar hatırlatıyor kendini. O sesi duyduğun an nefret ediyorsun kendinden, geçmişinden, yaptıklarından.. Köpek gibi pişman oluyorsun. İçin acıyor.. Ama kendine acıyor canın. Neler yapmışım, nasıl yapmışım diyorsun. Hele birde gelen adam, adam değilse eğer bin kat daha acıyor canın. Görmemezlikten gelsen de o sana söylüyor gerçekleri. O adama değil de, o adam için yaptıklarına üzülüyorsun. "Seni kullandım." 2 kelime, 13 harf, binbir acı. Neydim ben, neler yaptım, ne aptallıklar yaptım diyorsun. Kim için? Ne için? Bak ne oldu? Herkese karşı geldin de ne oldu? Yine zararlı kendin çıkıyorsun. Yine senin canın yanıyor. Yine geçmişte ölüyorsun. Geleceğin olmuyor...