Ruhuma bulandı siyah gölgeleri ile. Akıyordu mavinin her tonu gözlerimden yanaklarıma. Umuttu o, acılarıma rağmen. Kör bir duygu yoksunuydum ben. Sevgiyi öğretti, gökyüzüm karanlığı hayatıma akıtırken; doğdu kalbime yaralarıma pansuman yaparcasına aşık olurken bana. Uçtu gitti, hisli dokuları. Nadir bulunurdu, özel kıldı beni. Aşkı başıma sararken bitmişliğin kabukları tuttu yüreğimde. Umutlarım solar gider, bir günlük ömrü bin asırdı. Gitme... Kal... Mavi Kelebek...Tutti i diritti riservati
1 parte