365Dni

Ciemność i samotność po raz kolejny ogarnęły mój mały świat. Siedziałam na oknie rozmyślając o zmarnowanych dniach mojego nędznego życia.
-Po co w ogóle się urodziłam? - Szepnęłam do siebie.
-Ah ta odwieczna tajemnica której nikt mi nie zdradzi. Ale w końcu to życie, ono jest niesprawiedliwe dla, wszystkich bez wyjątku, a dopiero gdy przychodzi śmierć uświadamiamy sobie, że wcale nie żyliśmy. To głupie, lecz widocznie tak musi być. Marnujemy czas myśląc że go wykorzystujemy, zapominamy o chwilach dla nas wyjątkowych i ważnych, a skupiamy się na tych złych i negatywnych. - pomyślałam.
-Od teraz mam zamiar kontrolować to wszystko czego inni nie są w stanie. - krzyknęłam i zeszłam z parapetu śmiejąc się niczym szalony naukowiec. Oto 365 dni z moich jakże dennych przeżyć!